15 mei 2009 was in alle opzichten een spannende dag. Vanaf het moment dat de stembureau’s open gingen hing er een gespannen sfeer op straat. Nóg meer auto’s met “si” en “no” vlaggetjes en veel mensen met t-shirts aan waar duidelijk hun keuze uit bleek. Gevreesd werd ook voor rellen door “no” aanhangers zowel tijdens als na het referendum. Wonderbaarlijk dat deze achterwege zijn gebleven tegen alle verwachtingen in, hulde voor de aanhangers van het verliezende kamp!

We gingen al vroeg stemmen bij het stembureau op Tera Kora wat later bleek het meest geruchtmakende stembureau te zijn door de agressieve manier van campagne voeren van de “no” aanhangers. We werden verwelkomd door zwarte borden met “no” erop en een pop aan een strop, deze blijkt later op de dag onder dwang van de autoriteiten te zijn verwijderd. Moet zeggen dat je je niet erg welkom voelt om te gaan stemmen, binnen bleek de stemming een stuk vriendelijker te zijn.

De namen van de persoon die aan de beurt was werden hard op voorgelezen en dat ging naar verwachting bij mijn naam natuurlijk fout. Van Rigurd via Reichurd naar een soort van Reichgelt. De dames hadden het er nog over toen ik al klaar was met stemmen. De stemming zat er dus letterlijk en figuurlijk goed in bij deze vriendelijke dames. De bewaker van het VKC (een soort ME van vrijwilligers) had een grote vriendelijke glimlach op zijn gezicht en duidelijk ook zin in deze dag. Na een half uurtje wachten en stemmen stonden we weer bij de auto, onze taak zat erop!

‘s Avonds hebben we met onze vrienden en hun bezoek vol spanning de uitslag gevolgd via internet en de radio in cafe de zoete inval op Grote Berg. Nadat om 7 uur de stembureau’s werden gesloten begon het tellen van de stemmen.

Het was via de website van het referendum live te volgen allemaal, dus we hadden ook live beeld op onze porch. Daarnaast had DolfijnFM een speciaal referendum programma georganiseerd en waren ze zelf live aanwezig bij het hoofdstembureau waar de uitslagen binnen kwamen, goed gedaan en leuk om naar te luisteren.

En spannend was het! De hele tijd bleef het 49% no en 51% si. Uiteindelijk ging si omhoog om later toch weer terug te zakken naar 51%. Vlak voor het einde kwam de 48%/52% stand wat uiteindelijk ook de uitslag werd van het referendum.

En nu, dat is de grote vraag. Het gekonkel over de uitslag is begonnen want natuurlijk is Curacao volgens het “no” kamp te verdeeld en kun je dit niet naast je neerleggen. Ze rekenen zichzelf zelfs de winnaar van het referendum om redenen waar ik niet eens woorden aan vuil wil maken zo kinderachtig.

Daarintegen roept het “si” kamp dat er maar een winnaar kan zijn en deze keuze, ook al zou het maar een stem verschil zijn, moet worden gerespecteerd. En zo is het, laten we hopen dat de huidige coalitie de komende tijd heel hard gaat werken aan de toekomst van ons mooie eiland. Premier Emily de Jongh-Elhage reikte direct na de uitslag de hand naar de “no” aanhangers als gebaar dat er samen aan de toekomst van het eiland gewerkt moet worden.

Laten we hopen dat het gezeur over de uitslag snel verleden tijd is en er gewerkt gaat worden aan de toekomst. Het bericht uit Nederland direct na het referendum dat 1 januari 2010 niet gehaald zal worden is hierbij op z’n zachtst gezegd onhandig gekozen. Gewerkt wordt nu naar 1 januari 2011, weer een jaar vertraging. Dat ambtenaren niet de snelste arbeiders op de wereld zijn weten we maar dit slaat wel alles. Op naar 1 januari 2011 dus maar!