Naar aanleiding van een bericht op een Curacao forum werd ik weer eens met de neus op de feiten gedrukt, wij mensen zijn niet de enige inwoners van ons tropische eilandje, hele legers (on)gedierte zijn hier samen met ons. Dan bedoel ik niet alleen onze honden en katten, die in de categorie “gedierte” vallen voor de goede orde, maar meer het vrij rond lopende spul.

Eigenlijk is het net een dierentuin hier, veel beesten die je in Nederland alleen in de dierentuin ziet, lopen of vliegen hier vrij rond. Meestal tot ons vermaak (zeker de leguanen) maar soms ook tot grote ergernis, lees even mee voor een lesje (on)gedierte op Curaçao.

Wat loopt er dan zoal rond de gemiddelde Curacaose woning vraag je je misschien af? Nou komt ie dan: de familie mier (of moet ik zeggen leger), de duizendpoot, de kakkerlak, de muis (tot vermaak van onze katten en honden, ze kunnen ook zwemmen trouwens), de hagedis, de leguaan, de landkrab, de kikker, de rat (zien we gelukkig zelden), de mug, de vlieg, de maribomba, de gekko en dan de gevleugelde vrienden niet te vergeten. Meneer en mevrouw Trupial die dagelijks suiker komen eten, de suikerdiefjes (same story) en de krijsende papagaaitjes. Sommige mensen komen weleens een slang tegen in hun gras (ongevaarlijk) en sommige delen van het eiland hebben last van schorpioenen.

Veel van bovengenoemde huisgenoten komen in bepaalde seizoenen veel voor. Zo hebben we in het regenseizoen veel duizendpoten (of eigenlijk miljoenpoten volgens wikipedia) en in het voorjaar veel mieren als de vruchten uit de nametrees vallen. Maar echt vervelend is het allemaal niet, het hoort bij een leven in de tropen.

Eigenlijk is al het ongedierte vrij onschuldig. De muggen prikken graag tot grote ergernis en de schorpioenen (die wij gelukkig niet rond of in ons huis hebben) kunnen vervelend steken, maar dat is het dan ook wel.

Verder is het vooral genieten van de zangkunsten van de trupial en het gekwek van de suikerdiefjes. De domme leguanen die over de brievenbus proberen te klimmen maar er eerst drie keer afglijden en de gekko’s die je ‘s avonds met hun grote ogen ontroerend aankijken. De hagedissen die in het zwembad proberen te overleven en “dankbaar” wegrennen als je ze eruit haalt of de hagedis die een week in onze computer heeft geleefd uit angst voor de honden. Ja je maakt nog eens wat mee hier, vergeet ik bijna de landkrabben die we tot twee keer toe op de porch tegenkwamen. Allemaal onderdeel van een live in the tropics!

Piet, onze huis trupial