 | | |
| | |
|
Spaces home  Space van Miranda, Jürge...PhotosProfileFriendsMore |  Tools   |
Space van Miranda, Jürgen en Femmyeen nieuw bestaan op Curacao
November 05 ratjetoeNiets schokkends gebeurt, althans niet in huize Schneider/van Boven. In de plaats van de Toy-totalloss-ota hebben we nu een Mitsubishi Lancer gekocht. Staat als tweede op de lijst van meest gestolen auto's dus het is al een verbetering. Van de verzekering nog niets gehoord. De maatschappij van de achterste en van de voorste auto liggen met elkaar in de clinch en wij zitten er tussenin. De ene maatschappij beweert nu dat een leguaan niet deelneemt aan het verkeer. Ja, duh. Onze verzekeringsagent grapte toen dat die leguaan dus eigenlijk op een fietsje had moeten zitten!?! Maar daar konden ze bij de tegenpartij niet om lachen. Wij wel.
Schoonpa en ik hebben weer een 10km hardloop wedstrijd meegedaan. De Fatumloop. Er deden 1948 mensen aan mee!!
Ik heb mijn persoonlijke record verpletterd. Ik heb er 55.51 minuten over gedaan maar ben daarmee helaas nog niet in de prijzen gevallen. In mijn leeftijdscategorie ben ik 5e van de 221 geworden. We gaan nu voor de halve marathon eind november.
Femmy heeft de eerste knopenrace weer meegedaan van dit seizoen en is ook 5e geworden. Ze wil nu meedoen aan de kids triatlhon.
Het blijkt dat mensen mijn blog lezen waar ik helemaal geen weet van heb. Bijna niemand reageert ook in het gastenboek of zo terwijl er al meer dan 10.000 mensen hebben gekeken. Zo ook de oude buren van mijn schoonouders, zowel links als rechts. Die zijn hier nu alle vier op vakantie en het grappige was dat ze dus vrijwel alles al wisten en Klaus en Corrie dus weinig nieuws konden vertellen. Sterker nog, soms wisten Klaus en Corrie dingen niet eens want die lezen dus nooit mijn space. Als ik nou een stukje over hen zou schrijven zouden ze reageren, dus, kom maar op met dat commentaar
 Over schrijven gesproken: Aanstaand weekend, 8 en 9 november is hier de eerste Heineken Regatta en ik kreeg de vraag of ik een speciaal bijlage krantje wilde schrijven over de Regatta.....Tuurlijk wilde ik dat. Zaterdag zit het bij de krant, ik ben reuze benieuwd. Het was lastig om aan informatie te komen en interviews houden moet ik echt nog leren maar ik vind het geweldig dat ik deze kans krijg. Van de week ook kennis gemaakt met de baas van de krant, heel aardige man.
De combi artikelen schrijven/11 poepende pups was ook niet helemaal geslaagd maar ik heb het toch op tijd afgekregen.
Want het elftal produceert wat hoor! Weer een hoop foto's van de pups die nu vier en een halve week zijn. Sorry hoor, maar ze zijn ook zooooo leuk.
De eerste staat al op de lijst van kopers, nu nog acht erbij.
We hebben nog een "huisdier"erbij.... In onze slaapkamer hangt nog een zeer oude airco. Dat ding is helemaal verroest aan de buitenkant. Het is een hele toer om het ding weg te halen dus we dachten het te laten hangen totdat we de ramen gaa vervangen. Sinds een paar nachten zit er echter een rat vanaf de buitenkant in de airco te knagen. Ik lig er de halve nacht wakker van want het klinkt alsof ie ieder moment door het plastic rooster de slaapkamer inkomt. We hebben al gif in de airco gelegd maar dat heeft nog niet geholpen. Dit was het ratje-toe. October 21 puppy praatDe ontwikkeling gaat hard, ze zijn nu 16 dagen. De oogjes zijn open en ze gaan al wat stuntelig lopen en zitten en doen wat pogingen om met elkaar te spelen. Ook grommen en blaffen ze nu af en toe.
In het begin was het zo dat Chiraa de hele dag erbij lag en de pups dronken dan een paar minuutjes, lieten zich naar achteren rollen en vielen in slaap. Na tien minuten herhaalde zich dat ritueel.
Nu neemt Chiraa lange pauzes en gaat dan buiten de "kist" liggen. Soms worden ze onrustig en dan gaat moederhond even kijken maar als ze nog geen zin heeft loopt ze er weer uit en dan vallen de pups wel weer in slaap.
Het gevolg is nu dat áls ze dan een keer bij de pups gaat zitten of liggen het meteen aanvalluhhhhhh is. Een gekrioel om d'r heen om de beste plekjes. Eéntje mist altijd de boot want het zijn 11 pups en 10 tepels.
Ik heb het idee dat dat wel wisselt en dat er dus niet alleen maar één pup altijd de pineut is.
Ik weeg ze iedere dag en de ene dag is die pup wat minder aangekomen en de andere dag weer een andere.
De pups heten voorlopig naar de kleuren van de wollen draadjes die ze om de nek hebben. Pup groen heeft geen draadje meer nodig. Die kwam als dikste al ter wereld en dat is ie nog steeds, hij steekt erg af tegen de anderen. Enorme bolle kop en de poten zijn wel twee keer zo dik als van de andere pups. Het is ook een apart figuur, beetje een einzelgänger. Gaat meestal apart liggen en 's nachts gaat hij als enige tekeer. Terwijl de rest ligt te pitten is meneertje aan het protesteren.
Jurgen en ik slapen nog steeds om de beurt in de kamer met zicht op het grut. Het gebeurd namelijk nog steeds wel eens dat Chiraa met haar volle gewicht op een pup gaat liggen. Laatst ook weer, stak er alleen nog maar een staartje onder haar uit.
De plasjes worden helaas ook steeds groter, de oude kranten zijn niet aan te slepen.
Zondag de 26e oktober zijn ze drie weken. Dan kunnen er meer mensen komen kijken en mogen ze ook geaait worden door anderen.
Ze mogen dan ook puppy voer gaan eten dus wordt het voor Chiraa wat makkelijker.
Chiraa heeft voorlopig nog genoeg melk want overal waar ze heeft gelegen ligt melk en soms loop ik met een doekje achter haar aan om het melkspoor op te ruimen.
Naar de pups kijken is een genot, ze reageren nu ook op ons en kijken terug. October 13 en wat nog meer?Er zijn nog wat meer dingen te melden maar de geboorte van de pups was toch wel leuk om eerst even te laten zien.
De zaterdag ervoor hadden we een feest op de Insulinde. Dat is een grote zeilboot die voor dagtrips, feestjes e.d. te charteren is. Het ging om een dubbel verjaardagsfeest van iemand van de Donderlingen zeilclub samen met zijn vrouw.
Dat is ook degene die bij ons de palapa-porch heeft gemaakt.
Opa en oma waren ook uitgenodigd dus Femmy ging ook mee. Toevallig was er ook nog een vriendje van school van Femmy dus die heeft zich prima vermaakt.
We zijn eerst naar Caracasbaai gevaren alwaar de eerste stop werd gemaakt. Iedereen kon daar even zwemmen en snorkelen. Er ligt daar een gezonken sleepbootje wat nu prachtig begroeid is en waar schitterende vissen te zien zijn.
Toen ging de reis weer verder naar het Spaanse Water, waar er bij Barbara Beach even gestopt werd.
Eén van de bemanning kwam op Femmy en Ferdinand af en vroeg of ze meegingen met hem en vanaf de spriet durfden te springen. Dat is me hóóg! Tot mijn stomme verbazing deden ze het nog alletwee ook.
Toen werd door de Donderlingen, die voor de gelegenheid allemaal een palapa hoed hadden gemaakt, een lied gezongen.
Rare jongens die Donderlingen...
Op de dag van de geboorte werden we gebeld door een huurster van één van onze auto's. Ongelukje gehad. Er had iemand vóór hun voor een leguaan geremd en zij zaten er bovenop en degene achter hun weer bij hun achterop.
Tja, total loss dus. Shit happens. Nooit doen, voor een leguaan remmen!
Afgelopen zaterdag, 11 oktober, was er weer het jaarlijkse zeilkamp van de YSCO vereniging. De zeilvereniging waar Femmy zeilles krijgt. De zee was erg rustig dus besloot ik dit jaar maar eens mee te gaan. Kon ik er even een dagje tussenuit na een week pups verzorgen.
Om 7 uur 's morgens voeren we weg met de Mermaid. Het is zo'n twee uur varen naar Klein Curaçao waar er weer leuke spelletjes op het programma stonden. Ik was ingedeeld om met de kids te gaan snorkelen en schildpadden te spotten.
Twee gezien jammer genoeg, normaal zie je ze daar bij bosjes. Het zal wel aan het weer gelegen hebben.
Daar hadden we overigens geluk mee want in de verte was Curaçao in donkere nevelen gehuld en hoorden we het niet in Keulen maar op Klein Curaçao donderen. Maar bij ons was het prachtig weer.
Diezelfde zaterdag is een artikel wat ik geschreven heb geplaatst in de krant. In de weekend bijlage van het Antilliaans Dagblad! Twee pagina's vol!
Hoe dat zo? Dat kwam min of meer spontaan op. Ik kreeg een sms-je van een vriendin met de mededeling dat ze bij het AD iemand zochten die het leuk vind om stukjes te schrijven en die Papiamentu verstaat. Dat was alles.
Nou, het eerste klopt dacht ik en het tweede wordt aan gewerkt. Jurgen zei: "Anders stuur je toch gewoon een mailtje?"
Welja, waarom ook niet. Ik vroeg in dat mailtje wat voor functie het was maar ik kreeg meteen als antwoord dat ik een brief met cv moest sturen naar de uitgever. Tja, wist ik nog niet veel dus heb ik maar een brief in Word gemaakt en die weer gemaild, in dit tijdperk ga ik geen brief per post meer sturen hoor.
Netjes vermeld dat ik geen idee heb wat er gevraagd wordt, ik geen enkele journalistieke opleiding heb maar dat ik het gewoon leuk vind om stukjes te schrijven.
Krijg ik als antwoord dat ze eigenlijk iemand voor vast op de redactie vragen maar of ik een proefartikel wil schrijven zodat ik wellicht als freelancer stukjes in kan sturen! Overleg gehad over een onderwerp en ik kreeg als opdracht een stuk te schrijven over de International School of Curaçao die 40 jaar bestaat dit jaar.
Dus ik de direktrice geinterviewd, rondleiding gekregen en foto's gemaakt en een artikel geschreven.
Dat is dus geplaatst en ik heb meteen een volgende opdracht gekregen!
Wat een heerlijk eiland is het toch, never a dull moment. October 08 geboren!Op zondag 5 oktober om 6.51 is de eerste puppy geboren en om 13.28 de laatste, nummer 12. Eéntje is er dood geboren zodat we uiteindelijk 11 puppy's hebben. Zes reutjes en vijf teefjes
Zaterdagavond op dierendag vond ik ze al onrustig en die dag gooide ze tot twee keer toe d'r etensbak om.
Via msn had ik contact met Angelina die ik weer via het forum heb leren kennen. Angelina had al 10 hondenbevalllingen meegeholpen bij een fokker dus die heeft er verstand van.
Dus zij kwam langs om te kijken hoe Chiraa er voor stond. Er waren al lichte weeën te zien dus het kon ieder moment gaan gebeuren maar het kon ook de volgende dag pas. We zijn maar gewoon naar bed gegaan en we konden Angelina bellen als het zover was.
Om drie uur 's nachts werd Chiraa weer heel onrustig en ben ik bij haar gaan liggen slapen. Daar kalmeerde ze van en ze kwam bij me liggen.
Half zeven merkte ik dat de weeën erger werden dus belde ik Angelina. Nou was er één probleem: Angelina is namelijk doof dus ze moet wakker worden van het trillen van het mobieltje dat ze mee naar bed had genomen. En ze is geen ochtendmens dus na tien keer bellen was ze eindelijk wakker en kon Jurgen haar gauw gaan ophalen. Want ondertussen was de eerste puppy al geboren, in een stuitligging! Koppie bleef er nog in dus ik moest een beetje helpen. Troep in zijn neusje wat ik eruit moest zuigen met een rietje en daarna droogwrijven. Heel voorzichtig doe je dat dan als leek. Op het moment dat Jurgen met Angelina terug kwam werden er twee tegelijk geboren. Terwijl ik de ene opving begon Chiraa aan het andere zwarte bolletje te likken waarvan ik eigenlijk dacht dat het een nageboorte was. Zie ik ineens twee pootjes! Chips, het is er nog een! Helaas zat er geen leven meer in, je zag dat ie niet helemaal goed ontwikkeld was en een opgezette buik had.
Angelina begon meteen alles na te kijken en vroeg of ik ze al afgedroogd had. "Uhh, ja, een beetje" Okee, ze moeten goed afgedroogd worden en ze pakt er eentje en begint stevig te wrijven totdat de pup ervan piept. Niks geen soft gedoe, afrossen zodat ze "tot leven" gewekt worden. Het leek af en toe wel serie werk, als de een net afgedroogd was, navelstreng afgebonden, gewogen en bij de moeder aan een tepel gelegd was kwam de volgende al weer.
Bij eentje was het nodig om hem wat langer te wrijven en zelfs te "slaan" , Ken je dat gebaar wat je met een fles ketchup doet als je het laatste restje van de bodem wilt hebben? Dop erop en een flinke zwiep door de lucht. Nou, hetzelfde dus met de pup.
Daar was ik nou nooit opgekomen om dat te doen.....
Chiraa doet het goed als moeder maar ze is wel lomp. Het gevaar is dat als ze per ongeluk op een pup gaat liggen.
Ik slaap dus voorlopig op de bank in de kamer waar ik zo de werpkist in kan kijken. De eerste nacht moet ik er regelmatig uit omdat ze bijna een pup verpletterd of dat er eentje in een hoekje ligt te jammeren en de weg naar mama kwijt is.
De tweede en derde nacht gingen al beter, ze leert het wel.
Het is ontzettend veel werk, de eerste dagen veel zorgen om het gewicht van het grut. In groepjes laten drinken, bijvoeren, je moet van alles uit de kast trekken om het zooitje ongeregeld op gang te krijgen.
Nu Chiraa weer gaat eten gaat het de goede kant op. Het bijvoeren gaat nog niet echt maar is misschien nu niet meer nodig.
Jurgen had eerst bij de dierenzaak flesjes gehaald. "Daar worden ook Rottweilers mee gevoerd hoor, moet goed zijn" had de verkoopster gezegd. Maar ja, die had de tepels van Chiraa nog nooit gezien natuurlijk... lijken wel uiers.
Dus toen het niet ging maar gewoon een baby fles bij de DA drogist gehaald. Zelfs die is nog aan de kleine kant.
Het is een prachtig gezicht die krioelende massa. Ze hebben allemaal een ander koppie en kenmerken. Ik kan er uren naar kijken. September 25 cultuur en sportAfgelopen weekend weer cultuur opgesnoven en sportief geweest.
Vrijdagavond ben ik met Margareth naar een auteurs dansavond in de bibliotheek geweest. We wilden in de "Siman di kultura" oftewel de cultuurweek iets gezellig samen doen en Margareth stelde de dansavond voor.
We hadden allebei geen idee wat we erbij voor moesten stellen, zelf dansen? Een voorstelling? Het was een grote verrassing.
Bij binnenkomst kregen we een welkomstdrankje en hapje en het viel ons op dat het "bejaardegehalte" vrij hoog was.
Toch werd het een leuke avond met dansvoorstelling en stukje theater ter ere van de aanwezige auteurs. Hierna gingen laatstgenoemde dansen. Vandaar de naam: auteurs dansavond.
Zaterdag 20 september gingen Jurgen, Femmy en ik naar de theatervoorstelling van de nieuwe theatergroep Kadaken.
Daar speelt namelijk onze Papiamentu lerares Laura Quast in mee.
Het speelde zich allemaal af in landhuis Bloemhof. Bij binnenkomst kregen Jurgen en ik een klein stapeltje gekleurde kaartjes aan elkaar geniet. Ook nog een drankje en lekkere pastechi.
We zouden eerst uitleg krijgen over de kaartjes waarna de voorstelling kon beginnen.
Het bleken allemaal kleine voorstellingen te zijn die ongeveer drie minuten duurde en die zich overal in en om het landhuis afspeelden. De gekleurde kaartjes bleken dus de plaatsen aan te geven waar zich wat afspeelde, maar het leuke was dat ieder stapeltje anders was en Jurgen en ik dus een verschillend traject af moesten leggen. Denk je gezellig samen naar theater te gaan.....
Femmy ging met Jurgen mee dus ik toerde in mijn uppie rond. Er waren stukjes die in het Nederlands opgevoerd werden maar het merendeel was in het Papiamentu. Sommige daarvan kon ik redelijk volgen, vooral de stukjes die een Nanzi verhaal lieten zien want die ken ik uit het boek van Femmy over Nanzi de spin. Dat zijn de volksvertellingen van Curaçao uit de slaventijd.
Maar sommige daar begreep ik echt helemaal niks van. De voorstelling van Laura vond ik één van de leukste. Daarvoor moesten we van te voren op een strookje twee personages en op een ander strookje een plaats schijven en Laura ging dan samen met nog een speler er wat mee improviseren.
Ik had als plaats opgeschreven "de maan" ( e luna) en ik kon niet zo gauw op twee personages komen dus had ik maar "Jut en Jul" geschreven. Verbaasde gezichten bij het lezen van die namen, daar hadden ze nog nooooit van gehoord, ik kwam niet meer bij van het lachen van de reacties van zowel spelers als publiek.
Iemand anders had God als personage en Antartica als plaats. Heel knap hoe Laura en haar medespeelster een stuk improviseerden over God, Jut en Jul op de maan en Antartica. Het was een ontzettend leuke avond en zelfs Femmy heeft ervan genoten alhoewel die nog minder verstond dan wij.
Nu ik toch voor de Curaçaose Kampioenschappen mijn Sunfish tevoorschijn had gehaald kon ik ook net zo goed zondag de 21e aan de Lady's Open Sunfish meedoen. Jurgen is trouwens kampioen geworden en stond uiteraard weer in de krant ( ben de puntentelling kwijt) en ik ben 21e geworden van de 25.
Dit keer heel weinig wind maar dat vond ik beter dan het weekend ervoor met die harde wind.
Het ging best aardig en ik ben op de 5e plaats geeindigd. Eigenlijk gedeelde vierde plaats maar het is zo dat bij een gelijk aantal punten telt de hoogst behaalde plaats en is dat bij beide deelnemers ook gelijk dan telt wie de laatste race de hoogste plaats had. En dat was nou net die ander.
24 september was ik jarig maar ik heb het niet gevierd omdat onze Chiraa hoogzwanger is en ik geen stress wilde veroorzaken bij haar. Het wordt steeds spannender!
Aanstaand weekend gaan schoonpa en ik weer met een hardloopwedstrijd meedoen. Dit keer 12 km van Palu Blancu naar Vearssenbaai.
De vorige 10 km loop ging goed, we hebben er ongeveer een uur over gedaan. Uitslag stond nog niet op internet.
September 11 zand, wind en spierenSommige dingen hoor je gewoon te weten hier. Hoe, dat zoek je zelf maar uit. Bij een advertentie van een bedrijf bijvoorbeeld staat niet altijd een adres vermeld want tja.....iedereen weet dat toch???
Ik vermoed dat dat ook zo is bij bepaalde evenementen. Vaak lees ik dan in de krant: afgelopen zaterdag was.......En hup, weer iets leuks gemist.
Soms wordt het ook maar één keer in de krant vermeld, tegenwoordig schrijf ik het dan meteen in de agenda.
Zo kwam het dat we dus vrijdagavond 29 augustus naar het Sand Event zijn geweest.
Best grappig, niks spectaculairs, eettentjes ontbraken weer niet en we hielden er een blik ravioli aan over, die werd uitgedeeld bij de uitgang.
En de dag erna, 30 augustus, had ik eindelijk ook eens "inside information"! Er was een bodybuilding competitie, nergens in de krant gelezen maar ik wist het, ha! De eigenaresse van de fitnessclub waar ik train deed namelijk mee en die vroeg of ik ook kwam kijken. Femmy vond het ook heel interessant dus die wilde per se mee.
Er kwam een heel groepje van B-fit en ik had afgesproken met Margareth die ik ook ken van daar dus het was een gezellige boel. We keken onze ogen uit, iedereen was mooi uitgedost, heren met spierballen in strakke shirts, dames met decolleteés waar ze haast uitrolden. De zaal zat bommetje vol en Femmy en ik waren echt de enige Makambas in de zaal en Femmy nog eens het kleinste guppie.
Ik had nog nooit zoiets meegemaakt dus ik was ook enigszins verbaasd toen er toeters en balonnen uitgedeeld werden onder de B-fitters.
Toen de deelnemers het podium opkwamen brak het tumult los, het leek wel een voetbalwedstrijd! Er werd getoeterd, geschreeuwd, gefloten, gejoeld. Ik heb helaas niet alles verstaan want alles was in het papiamentu. Goede praktijkoefening overigens. Er ging ook van alles mis met het geluid tot grote hilariteit van de menigte. Maar de chaos mocht de pret niet drukken dus het was een geweldige avond.
Het duurde echter vrij lang en Femmy kreeg last van haar buik zodat we voortijdig naar huis gingen. We moesten ons door de mensen massa wringen want de gangpaden stonden ook vol. Blijkbaar vielen we nogal op want ik werd een paar keer aangesproken zo van: Ga je nu al weg? Vind je het niet leuk? "Ja, geweldig" antwoordde ik dan "maar zij is moe en heeft last van haar buik." O, ja, zij moet naar bed he? klonk het dan begrijpend.
Eenmaal buiten vroeg Femmy verbaasd aan mij: "mama, waar kennen al die mensen jou van?"
Klagen over het weer wordt hier ook gedaan. Het is de laatste paar weken zo warm dat zelfs de Antillianen klagen.
Door al die orkanen bij de Bovenwindse eilanden hebben we hier haast geen wind of hij komt uit de verkeerde hoek.
Ongelofelijke onweersbuien af en toe 's nachts, alsof er een openlucht discotheek is geopend, constant lichtflitsen.
Ik heb een paar foto's van de loodgrijze lucht genomen terwijl achter ons de zon al weer schijnt. Op de foto van de Isla is duidelijk de vieze walm te zien tegen de donkere achtergrond.
Omdat er nu wat minder wind staat heb ik besloten om mijn Sunfish maar weer eens onder de boom vandaan te halen en mee te doen aan de Curacaose kampioenschappen. Ieder nadeel heb z'n voordeel.
De wedstrijden zijn verdeeld over twee weekenden. Eén is al geweest, Jurgen staat voorlopig op de eerste plaats en ik op de 19e van de 24.
Aanstaand weekend is het vervolg maar dan doe ik zondag eerst nog mee met een hardloopwedstrijd van 10 kilometer.
Kan er ook een triathlon van maken......moet ik nog even verzinnen wat ik dan nog na het hardlopen en zeilen ga doen.
August 26 Over zwemmen en schuikenToen we terugkwamen van Nederland was het zwembad zover dat het met water gevuld kon worden. Pomp en zo moest nog geïnstalleerd worden en dat zou binnen 5 dagen gebeuren. Okee, op de 5e dag dan, we hadden niet anders verwacht.
Op een paar kleine dingetjes na is het nu dan eindelijk klaar. Het algehele beeld ziet er leuk uit maar er valt hier en daar nog wel wat op te merken. Sommige dingen zijn nog voor verbetering vatbaar en andere dingen...zucht... laat maar.
We hebben in plaats van chloor voor een eko-systeem gekozen. Dat schijnt goed te werken alleen bij ons nog even niet.
Nu weet ik eindelijk waarom ik bij scheikunde op had moeten letten, het lijkt hier af en toe wel een laboratorium met alle testbuisjes en druppels.
Het zou dus zo zuiver als drinkwater moeten zijn. Nou, volgens Chiraa is dat inderdaad zo want die lebbert ervan alsof het een gigantische drinkbak is en af en toe vang ik een kikkertje. Alleen Femmy krijgt groen haar dus iets klopt er nog niet.
Even gegoogled en als remedie gevonden: wassen met tomatenpuree of ketchup. Toen we dat voor het eerst probeerden was ze daar niet blij mee, de ketchup stond namelijk in de koelkast. Nu laat ze het maar zo en doet ze alsof het de laatste mode is.
Nu even iets anders: wat krijg je als je schaken en duiken tegelijk doet? Juist ja, schuiken
Tijdens onze afwezigheid was er een schaaktournooi onder water in het Seaquarium waaraan opa zijn medewerking verleend heeft. Hij heeft namelijk het schaakbord en de schaakstukken geprepareerd voor gebruik onder water.
Daartoe heeft hij in het schaakbord kleine gaatjes in ieder vak geboord en de schaakstukken verzwaard door ze te vullen met loodkogeltjes en er pinnetjes onder gemonteerd die in de gaatjes passen.
Van te voren moest het wel getest worden en toen mocht Femmy mee met opa en oma. Femmy mocht toen de schildpadden voeren en ze werd "bekleed"met zeesterren.
Het tournooi was net in de tijd dat we in Nederland waren maar we hebben er wel wat foto's van en op youtube staat een grappig filmpje ervan. http://www.youtube.com/watch?v=kl8zSJuS31Y Als de link niet werkt even zoeken op schuiken. August 18 "vakantie" in NederlandHet kwam op als de bekende bezigheid op het toilet: even op vrienden en familie bezoek in Nederland.
Tickets geboekt en binnen anderhalve week vertrokken we voor het eerst sinds we hier wonen ( 2 jaar) voor 10 dagen om een lijst af te werken van bezoekjes en inkopen.
Voor het eerst ook de nieuwe hal van binnen gezien want twee jaar geleden kwamen we nog in de oude hal aan.
We logeerden bij onze vrienden Angela en Giel en hun kids. We mochten de auto of bestelvrachtwagen lenen, net hoe het uitkwam. Daar hebben we dankbaar gebruik van gemaakt.
Het was weer een soort thuiskomen in de Hoeksche Waard, alles voelt nog zo vertrouwd ook al zijn er wel een paar gebouwen her en der bijgekomen. Ook wat het contact met vrienden en familie betreft was het alsof we ze de week ervoor nog gezien hadden.
Ook nog een dagje naar Jurgen z'n familie in Duitsland geweest. Daar hebben we een heerlijke wandeling gemaakt in het heuvel- en bosrijke gebied rond de Münster Brücke.
Veel lol gehad met onze vrienden Tanja en Henk en daar hebben we ook een nachtje gelogeerd.
Wat me vooral opviel waren de vele vrachtwagens op de weg, dat ben je hier niet meer gewend.
En ook de stilte: soms hoorde je als we 's avonds buiten zaten helemaal niets en begonnen mijn oren gewoon te suizen.
Hier hoor je altijd wat: de wind, hondengeblaf, fluitkikkers, vleermuizen, verkeer , muziek enz. enz.
Ook toen we de dag van aankomst, zondag, 's middags even door het centrum van Oud-Beijerland liepen zag je helemaal niemand, heel vreemd.
We hebben ook flink wat inkopen gedaan. Van auto-onderdelen tot een stoom strijkijzer, van speelgoed tot beddengoed.
De kleren voor ons drieën zat in één koffer, in de tweede zaten kleren die we voor iemand anders mee hadden genomen.
We dachten dat we het wel met één lege koffer zouden redden maar helaas, we moesten er op het laatst nog één bij kopen!
Bij terugkomst op Hato werd er alleen gevraagd naar de auto-onderdelen die op de scan te zien waren en daar moesten we invoerrechten over betalen: 43% !!!
Het was weer even wennen aan de warmte bij thuiskomst maar we waren toch weer blij om thuis te zijn.
Tijdens onze afwezigheid was Chiraa onze Rhodesian Ridgeback op het "hoogtepunt" van de loopsheid dus moesten opa en oma zorgen voor het samenbrengen met hun reu Bongo.
Als het een beetje meezit hebben we begin oktober puppy's.....wordt vervolgd. July 15 OptinamVan zaterdag 28 juni t/m zaterdag 5 juli was er op Curacao een groots sport evenement: de Optinam.
Dit zijn de open Noord Amerikaanse kampioenschappen Optimist zeilen.
Er deden meer dan 200 kids aan mee uit 25 landen, o.a. Nieuw-Zeeland, Singapore, Cuba, Nederland, Frankrijk, USA en Canada. Femmy is nog maar pas begonnen met zeilen dus die deed niet mee aan de wedstrijden maar wel aan de openingsceremonie!
Ze liep helemaal voorop met de letter N op d'r shirt en samen met nog een aantal kindjes vormden ze : BON BINI, wat welkom betekent in het papiamentu. Er werden tv-opnames gemaakt, foto's voor de krant dus onze score is weer wat opgekrikt!
De deelnemers kwamen over het water op sleepboten in de stad aan en stelden zich toen op in de stoet van vlaggendragers.
Prachtig, het leek wel een combinatie van de carnavalsoptocht en de Olympische Spelen. Ook de drumband ontbrak niet.
De spectaculaire optocht ging van Otrabanda naar Punda, naar het gouvernementsgebouw alwaar de openingsceremonie met receptie werd gehouden.
Toevallig was er ook een feestje van een cruiseschip en op het moment dat de receptie ten einde liep werd er een geweldig vuurwerk afgestoken wat dus eigenlijk bij het cruiseschip hoorde maar de timing was zo goed dat het net leek of het voor de Optinam was.
Jurgen was vrijwilliger bij de organisatie en hij was manager van het finishteam en had dus de verantwoordelijkheid voor het goed verlopen van de finish.
Daartoe had hij een groepje mensen om zich heen verzameld die op verschillende manieren de nummers van de boten moesten noteren.
Over twee boten verspreid ( aan beide kanten van de finish) zaten vier man die op formulieren de nummers noteerden, twee man die in een memorecorder alles inspraken en twee man die met een videorekorder alles filmden.
Dit omdat het natuurlijk heel moeilijk is als er ineens een groep van tien boten tegelijk over de finish komen om dan al schrijvend alles te kunnen zien.
Na afloop werden dus de vier lijsten naast elkaar gelegd en vergeleken en als er onduidelijkheden waren kon de memorekorder afgeluisterd worden of de video bekeken. Dit nam echter in het begin zoveel tijd in beslag dat Jurgen pas om een uur of twaalf 's nachts thuis kwam.
Het was voor hem een zeer vermoeiende week maar wel ontzettend leuk om mee te maken.
En wat deed ik? Lekker als toeschouwer op het strand luieren en bruin worden samen met Femmy en oma. Want opa was ook ingelijfd door Jurgen en zat dus ook de hele dag op één van de finishboten.
De prijsuitreiking was ook weer leuk en dit keer was het spetterende vuurwerk wél voor de Optinam.
Bij de prijsuitreiking werden er foto's gemaakt voor de Go Weekly, een soort uitgaansblaadje, en je raadt het al.... June 20 Doe eens gekSCHOTTEGATLOOP
Ik ben altijd wel te vinden voor iets buitensporigs dus toen mijn schoonvader aan mij vroeg of ik zin had om samen de Schottegatloop te lopen zei ik : welja, laat ik eens gek doen, zonder training ineens 12 kilometer lopen.
Nou is mijn schoonvader marathonloper maar hij heeft nog een beetje last van een blessure dus we zouden gaan wandelen en dan soms een stukje hardlopen. Hij had ons dus als wandelaars opgegeven en in mijn naïviteit dacht ik nog dat hij ons voor de 12 kilometer op zou geven....... Ik had beter moeten weten.
Okee, de 17 kilometer dus. Zondagochtend om kwart voor 5 opgestaan want om half 6 was de start. Geeuw.
Tot ongeveer de helft hebben we stevig door gestapt, zo'n 6 kilometer per uur en daarna zijn we gaan afwisselen met stukjes hardlopen. Het ging op zich best lekker.
We kregen bij de "waterpunten" kleine langwerpige plastic zakjes met water of een soort siroop en die moest je dan stuk bijten en dan kon je ze leegslurpen wat bij mij nogal eens een hoestbui opleverde want dan spoot er een straal achter in mijn keel en stikte ik er zowat in.
Het ging eigenlijk veel sneller dan verwacht dus toen ik zo eens vroeg: "Zijn we er al bijna Grote Smurf?" kreeg ik als antwoord dat we over een half uurtje bij de finish zouden zijn. Meteen Jurgen maar gebeld want die zou met oma en Femmy naar de finish gaan om ons binnen te zien komen. Chips, dat halen ze nooit in een half uur dacht ik.
En inderdaad, onze glorieuze eindsprint werd niet gezien door de familie.
Helaas heb ik de krant niet gehaald alhoewel ik de dagen erna wel een bericht had verwacht in de trand van: "Pinguin gesignaleerd op Curacao". Ik kon drie dagen erna nog alleen maar kleine waggelende stapjes doen van de spierpijn.
Bij de uitslagen lijsten hebben ze mij verkeerd ingedeeld, ik sta bij de renners in plaats van de wandelaars.
Bij de renners ben ik 5e in mijn leeftijdscategorie geworden en 95 e overall.
Als ze me bij de wandelaars hadden gezet was ik 43 geworden (pal achter mijn schoonpa) van de 114.
BRUILOFT
NEE, we zijn niet stiekem getrouwd maar ik ben vandaag wel met Femmy naar een bruiloft geweest.
Van een wildvreemde......In het kader van "doe eens gek"
Op het Curacao.nl forum stelde iemand allemaal vragen omdat ze met haar partner naar Curacao zou komen om te trouwen. Maar wat bleek? Ze kwamen maar met z'n tweetjes, verder geen familie of vrienden.
Dat vonden een aantal forummers maar sneu dus die stelden voor om dan met een delegatie van het forum te komen als een soort zaalvulling. Dat vonden die mensen een heel leuk idee en vandaag was het dan zover.
De opkomst was niet zo groot, we waren met z'n zessen in totaal maar het werd wel gewaardeerd.
Ilona had een boekje gekocht "Herinneringen aan Curacao" waar we allemaal onze gelukwensen in hebben geschreven en dat kado hebben gegeven aan het bruidspaar.
Na de ceremonie hebben we toen het bruidspaar de trap af kwam met rijst gegooid, vond Femmy wel leuk.
En toen ging ieder weer zijn eigen weg.
NOG GEKKER
Zoals ik al eens eerder verteld heb zijn veel mensen hier bijgelovig. Zo mag je bijvoorbeeld je handtas niet op de grond zetten want dan "loopt"je geld eruit. En zo zijn er veel van die dingen.
Er fladdert op Curacao ook een hele grote bruin/zwarte vlinder rond en die noemen ze rouwvlinder. Als die namelijk je huis binnen fladdert breekt er paniek uit want dan gaat er binnenkort iemand binnen je familie dood. Ze noemen er niet echt een tijd bij dus allicht dat het weleens voorkomt dat er een sterfgeval in de familie is.
Jurgen zijn pa vertelde van vroeger dat als er zo'n rouwvlinder bij het Dok kwam aanfladderen inderdaad iedereen bang werd. En er werkten daar aardig wat lui dus vaak stierf er inderdaad bij één van de werklui dan wel iemand van de familie en zo wordt dat natuurlijk bevestigd denk je als nuchtere Hollander, maar toch......
Er kwam dus verleden week zo'n knots van een rouwvlinder bij ons de voor porch binnen gefladdert en ging bij de deurpost van Femmy's kamer zitten. Een paar dagen daarna is Jurgen zijn oom overleden........toeval? In ieder geval spooky.
|
Bedankt voor je bezoek! |
|||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
Profile
Blog
Guestbook
Photos
Lists
Friends
Hoihoi!