bonbini

Welkom op de weblog van Bram en Erica, waarin wij zullen proberen iedereen op de hoogte te houden van onze avonturen op Curacao.


Klik op de foto voor een vergroting.

Dat wordt nog wat.

Nog steeds een beetje slap in de knieën. Daarom van de week toch nog weer even langs het laboratorium geweest. Met een envelop waar mijn gegevens in zitten onder mijn arm stap ik naar binnen. Ik schrik me rot, zo rustig als het de vorige keer was zo druk is het nu. Ik trek een nummertje van de rol en gelijk heb ik NR 2 t/m

8 in

mijn hand. Maar aan een nummer heb ik genoeg. De rest hang ik zo op dat ze bij binnenkomst wel gezien zullen worden. Er zijn nog wat stoelen vrij en ik ga zitten. Gelukkig gaat het snel, ik mag me bij de balie melden. Gegevens worden gecontroleerd en daarna mag ik weer plaats nemen. Mensen komen en mensen gaan, niet alleen in het gemeentehuis Kranshi maar ook hier blijkt het zo te zijn dat de slager, de bakker, neef of zwager voorrang hebben. Ik zie dat er een paar zo tussen alles door geloodst worden. Ach, zo werkt dat toch. NR 3 t/m 8 blijken spoorloos verdwenen te zijn, de man of vrouw die nummer 9 heeft, denk natuurlijk dat hij/zij de dag van zijn leven heeft. Ik denk eerder dat de nummertjes 3 t/m 8 op de grond terecht gekomen zijn. Ik weet van niets en kijk onschuldig in het rond. Ik ben aan de beurt, toevallig wordt ik geholpen door dezelfde dame die me ook de eerste keer geprikt heeft. Hey ben je daar weer glimlacht ze, ja ik vind het hier zo gezellig dus ik dacht van kom, ik ga nog een keer lang. Even is het stil maar dan komt er een grijns op haar gezicht. Het is een fluitje van niks en heel snel zit ik alweer in mijn kar. Afwachten weer op de uitslag. Het luie zweet lopen we er ook nog uit en dat doen we twee keer in de week. We moeten de tijd van vertrek wel wat bijstellen omdat het hier ook wat vroeger donker is nu, het scheelt toch al gauw een uur. Natuurlijk lopen we van tijd tot tijd even bij ons stukje grond langs. Doordat het heel veel geregend heeft is het onkruid werkelijk uit de grond geschoten, het lijkt nu meer op een onkruidbos zeg maar. Het is zoeken naar een speld in een hooiberg, de paaltjes die de kavel markeren zijn er vast nog wel maar ik vind ze niet. Het meetlint en de plattegrond moeten er bij komen. Voor de zekerheid sla ik wat langere pennen in de grond zodat we een beetje overzicht houden van wie wat is. Natuurlijk zijn we ook stilletjes bezig met tekeningen en we knippen en plakken heel wat af. Erica is met tekeningen bezig en ik ook. Maar het zijn twee totaal verschillende huizen geworden, dat wordt nog wat. Goede raad is altijd welkom natuurlijk.

Sponsor

Het wordt tijd voor een update zie ik. Wat gebeurt er hier allemaal of juist niet. Na een paar droge dagen heeft het weer nog steeds kuren, ik kan niet zeggen: het kan vriezen of dooien. Maar de regen komt hier van tijd tot tijd nog met bakken uit de lucht. Zoals nu ook, ik heb wat spullen buiten gezet om wat te scharrelen. Zaag, hamer nietmachine en een plaat hout. Net als ik de zaag in het hout zet begint het te regenen. Nu is het zo dat ik mijn werkzaamheden als ik met hout in de weer ben aan de zijkant van het huis doe, maar dat is geen garantie dat ik het bij regen lang droog kan houden. Dus alle spullen weer veilig stellen en wachten totdat het droog wordt, schiet niet op zo. We beginnen er weer een beetje aan te wennen dat we met zijn tweeën zijn. Zoals ik al geschreven had is Esther vorige week met een dikke vertraging vertrokken. Ik heb me vergist ze noemen het tegenwoordig geen vertraging, maar “vluchtwijziging” ja je moet er maar opkomen. Het is blijkbaar de normaalste zaak van de wereld om vliegtuigen te verhuren aan de meest betalende, zo blijkt? Dan voer je een vluchtwijziging door en laat je, je passagiers die maanden geleden al geboekt hebben en met zijn allen hopen om op tijd te vertrekken naar of van een vakantiebestemming, gewoon barsten natuurlijk. In totaal 16 uur vertraging koop je in Nederland af met een tegoedbon van € 25 en hier op Curaçao met een bon van Naf 12.50????? Dat er een vergoeding van € 600.00 betaald zou moeten worden bij zo’n vertraging daar hoor ik niets over. O, nee het was geen vertraging maar een vluchtwijziging. Slimme jongens daar bij ArkFly. De zon schijnt weer en ben ik buiten bezig geweest. Even wat uit proberen en kijken of dat goed uit pakt. Als het lukt, kan ik verder, ik zal er later in Bonbini op terug komen. Het weekeind hebben we rustig door gebracht. Zaterdag middag belanden we op een terrasje in Willemstad en de zondag hebben we de ochtend rustig aan gedaan en in de middag een beetje rond gereden. Erica is sponsor van iemand die volgend jaar hier door de marine geplaatst wordt. Sponsor houdt in dat je hier alvast het nodig regelt en zo nodig ook voor huisvesting rond kijkt. We zijn wat huizen langs gegaan en denken dat we voor hen het juiste plekje gevonden hebben. We zullen een afspraak gaan maken met de huidige bewoners en wat foto’s maken, zodat ze in Nederland een beetje een indruk krijgen waar ze eventueel komen te wonen. Vaker heb ik geschreven over de alarminstallatie hier in huis. De laatste tijd was het een beetje stil daar over. Niet dat dat betekend dat het nu wel goed werkt hoor. Gister was weer zo’n dag, het ding blijft maar piepen en geeft aan dat er wat open staat? Mijn gehoor blijkt wat minder te zijn maar het aantal keren dat Erica naar voren gelopen is om te kijken zijn niet te tellen. Weer bellen met de alarmcentrale en doorgeven dat de technische dienst langs moet komen. Weer wachten of ze ook werkelijk langs komen. Ik begin er behoorlijk zat van te worden, wat mij betreft mogen ze die rommel, weg halen. Zo nu wel genoeg gemopperd. We gaan er wat van maken, in een nieuwe week met nieuwe kansen.                 

ArkeFly

Esther gaat vandaag terug naar huis. Tenminste dat dachten we, totdat ze een mail kreeg dat haar vlucht niet door gaat. De vertrektijd van 16.50 uur vanmiddag is verschoven naar 04.50 vannacht. Twee uur van te voren aanwezig zijn zorgt voor een onrustig nachtje vrees ik. Dat alles met dank aan Arkefly. Ik ben benieuwd of het bij deze vertraging blijft of dat er nog meer verrassingen uit de toverhoed van  Arkefly komen? Voordeel is wel dat Esther nog wat langer bij ons is maar een nadeel is het om dat ze haar afspraken in Nederland nu niet halen gaat. Wat hebben we nog meer gedaan. Het weer zat niet echt mee dus moet je opzoek naar alternatieven. Maar waar moet je heen, Esther is hier ook zo bekend als de bonte hond en heeft eigenlijk het meeste wel al eens gezien. Tussen de buien door lukt het toch nog om vier keer naar het strand te gaan en ik kan zeggen dat ze evengoed een aardig kleurtje gekregen heeft. Als het geen strandweer is bezoeken  we onder anderen de Aloë plantage. Laten ons goed voorlichten en na ook nog even in de fabriekshal gekeken te hebben waar de Aloë verwerkt wordt kopen we wat drankjes en zalfjes. Willemstad hebben we ook diverse keren bezocht. Ook afgelopen zaterdag, zaterdag was de dag dat Sinterklaas hier aan kwam, nog nooit heb ik het zo druk gezien in Willemstad mensen mensen wat een mensen. Een tentje waar we nog niet eerder geweest zijn heeft de aandacht. Mundo Bizarro, een leuke tent met een verrassend interieur en lekker eten. Het avond eten wisselen we af met thuis eten en uit eten gaan. Natuurlijk kies ik voor het uit eten gaan omdat ik de persoon ben die in de ketels moet gaan staan roeren. Als Esther hier is, is het feest dus gaan we vaak uit eten. In de koffer van Esther is nog ruimte dus kunnen er wat Palu di Laman spullen mee terug naar huis. De zon breekt door. Bijna struikelend zoekt Es wat spullen bij elkaar en even daarna zitten we al in mijn kar op weg naar het strand. Zou het wel of zou het niet mooi weer blijven is de grote vraag. Wat kan jou het schelen als is het maar een uurtje dan pik je het toch mooi nog even mee. Als er wat is bel je me maar, dan kom ik je wel weer halen. Tegen de middag komt Erica thuis en na even bij gepraat te hebben is ze ook alweer verdwenen. Geniet er nog maar lekker van kan ik haar nog net na roepen. Elk nadeel heeft ook zijn voordeel zeggen ze wel eens. Door de vertraging kunnen we vanavond nog lekker even ergens gaan zitten, ook met dank aan Arkefly. Laatste bericht: Arke Fly wederom vertraging, vertrek nu om 08.00 uur. Het zal ons benieuwen!!!    

De uitslag is er.

De uitslag is binnen: geen Dengue gelukkig, laten we het op een flinke griep houden. Eind volgende week als ik nog last heb van verschijnselen die toch bij het ziektebeeld horen wordt er opnieuw geprikt. Ik hoop maar dat ik tegen die tijd weer een hele Piet ben en het allemaal niet nodig is. In mijn vorige bericht scheef ik al dat we aangenaam verrast waren met de komst van Esther. Maandag om half vier landt ze volgens schema op Hato. Kwart voor drie rijden we de straat uit om er voor te zorgen dat we op tijd zijn. Kwart over drie rijden we de parkeerplaats bij Hato op. Teleurgesteld zijn we als we zien dat het vliegtuig al geland is. Het blijft toch altijd leuk als je al aanwezig bent voordat je dierbare uit de aankomsthal vandaan stappen. Het geluk is aan onze kant. Op het scherm staat nog steeds als aankomsttijd 15.30 uur en we weten toch zeker dat het toestel al aan de slurf staat. Afijn het zal zoals zoveel te veel werk zijn om het goed bij te houden denk ik. We staan nog maar net en dan verschijnt Esther al, dat heet mazzel hebben. Knuffels en groet en knuffels, daarna de koffer achterin mijn kar en weg zijn we alweer. Nog wel voor de officiële aankomsttijd van 15.30 uur! Op weg naar huis gaat het en we brengen elkaar op de hoogte van de laatste nieuwtjes en maken al plannen voor wat we allemaal gaan doen. Lekker rustig aan doen en strand staan hoog op het verlanglijstje van Es en daar sluiten we ons graag bij aan. Maar helaas laat het weer het afweten. Het is al bewolkt sinds afgelopen zondag en van tijd tot tijd komt het water met bakken uit de lucht. De dinsdag valt dan ook voor het grootste gedeelte in het water. De woensdag heeft zijn betere momenten en daar maken de meisjes natuurlijk gebruik van. Erica komt naar huis en even later zijn ze al op weg, richting  het strand. Ik voel me net een oude vaatdoek en verkies er voor om thuis te blijven. Later sluiten we met zijn drieen de avond af bij de Kleine Wereld. Net nadat het eten op tafel staat begint het te spetteren. We zoeken met ons bord een goed heenkomen. Het blijft bij spetteren en we zitten droog. Het eten is goed bij deze tent en dat is te merken ook. Het druppelt zomaar vol en op een gegeven moment moeten er zelfs mensen in de wacht, totdat er een tafel vrij komt. Dat voor een doordeweekse dag. Van te voren een tafeltje reserveren is geen overbodige luxe. We laten het ons prima smaken, als alles op is wordt het tijd om uit te buiken. Dat gaan we thuis doen. We zijn nog maar net thuis als de hemelpoorten helemaal open gaan. Even denken we aan al die arme mensen die nu met hun bordje in hun handen allemaal door elkaar rennen om ergens een droog plekje te vinden. Wij hadden de mazzel dat het bij spetteren bleef. Vandaag donderdag begint goed. De zon is aanwezig en dat is al heel wat met deze dagen. Vannacht is het niet droog geweest denk ik. Te vroeg juichen we, donker wordt het weer en daar is ook de regen weer. Dat gaat lekker zo. Niks strand, niks lekker op een bedje aan het water met een verkoelend exotisch drankje met zo’n parasolletje er op en een kers er in, binnen handbereik. Nee, Esther zit met een lange broek en vest aan op de bank een boek te lezen. Hopen maar dat het morgen beter weer is.

Esther komt.

Zondagmorgen bijna 10.00 uur. Nu een anderhalve week nadat de symptomen er waren dat er wat aan de hand was begin ik weer op te klauteren. Een week van ellende is achter de rug. Geweldig om te lezen hoeveel reacties een berichtje op Bonbini los kan maken. Dat doet een mens goed werkelijk waar. Iedereen heel erg bedankt daar voor. De uitslag van het bloedonderzoek moet nog binnen komen. Zoals alles hier lang duurt, laat ook dat op zich wachten. In de loop van aanstaande week hoop ik toch echt meer te horen daar over. Wat is er nog meer gebeurd zo de afgelopen week. Nou eigenlijk niet zoveel ik ben de deur niet uit geweest. Rust was het advies van de dokter. Daar hoefde ik niet veel moeite voor te doen, het ging eigenlijk vanzelf. Spannend was het nog wel even of TDS zich aan de afspraak houden zou. Jawel, het was me na heel veel bellen gelukt om een afspraak te maken. Woensdag morgen vroeg wisselen ze de oude decoder om voor een spiksplinternieuwe. Ziedaar we hebben weer beeld en geluid, het mocht even duren. Vrijdag zijn we niet op het pleintje geweest om de oude week de deur uit te schoppen en het weekeind te verwelkomen. Erica is wel samen met Mollie later op de avond naar Mambo geweest. Gerard Joling zou daar de sterren van de hemen zingen. Het was behoorlijk druk en de stemming zat er aardig in hoorde ik later van Erica. Gister ben is de straat weer op geweest. Even er uit samen met Erica boodschappen halen. Dan merk ik pas wat een week tussen de vette lappen met je doet. Het valt om de drommel niet mee en even twijfel ik er aan of ik er wel goed aan doe. Gelukkig is het niet al te druk en rommelen we overal zo door heen. Even zitten, een bakkie thee met wat lekkers erbij, het komt op een goed moment. Daarna thuis toch nog maar even in de ruststand, daar knap ik weer behoorlijk van op. In de winkels is het goed te merken dat de kerstdagen er aankomen. Op het moment dat Sinterklaas tijdens zijn aankomst zijn armen uit de kom staat te zwaaien liggen de winkels hier al vol met kerstspullen. Niet een beetje maar echt heel veel. Een aangename verrassing is er als we horen dat Esther voor een korte vakantie naar ons toe komt. Aanstaande maandag komt ze al aan, we hebben er veel zin in en kijken er erg naar uit en gaan er zeker weten een leuke tijd van maken.

Dengue.

Het kan je zomaar overkomen. Je voelt je niet zoals je wezen moet en loopt een beetje achter je zelf aan. Nergens puf in en alles wordt je te veel. Niks aan de hand morgen gaat het weer beter. Niet dus ik voel me honds beroerd heb een kop als een boei die op barsten staan en alles doet me zeer. Zelfs mijn oogspieren protesteren als ik mijn ogen maar enigszins beweeg. Mijn spieren en gewrichten voelen aan of ik met een trein in botsing ben geweest. Maar eens kijken of ik koorts heb, al snel geeft de meter een flinke verhoging aan. Ik zit er bij als een zielig vogeltje. Mijn steun en toeverlaat Erica probeert er van alles aan te doen om het me zo gemakkelijk mogelijk te maken. Wat is er in hemelsnaam aan de hand? Ik ben niet zo’n dokter loper maar vind het nu toch wel tijd om maar even langs te gaan. Het zou een flinke griep kunnen zijn, maar het zou ook zomaar kunnen zijn dat ik door een mug gestoken ben die besmet is met het dengue virus. Knokkelkoorts ontstaat nadat iemand gestoken is door een mug die het denguevirus bij zich draagt. Er is een heel arsenaal aan verschijnselen zoals koorts, hoofdpijn, pijn achter de ogen, spieren botten en gewrichten doen pijn, huiduitslag, misselijk en overgeven, hoesten, smaakveranderingen en keelpijn. Dan net op het moment dat je denkt het ergste gehad te hebben begint het weer opnieuw. Er bestaan geen medicijnen tegen knokkelkoorts. Het kan wel een aantal weken duren voordat je weer hersteld bent. Bloedonderzoek moet uitwijzen of ik werkelijk besmet ben. Rust is het advies en een paracetamol tegen de pijn. Daar zit ik dan zielig en ziek te zijn. Ik kan niet wachten totdat de uitslag binnen is van het bloedonderzoek.

TDS.

Wat een gedoe toch weer. De stroom valt uit. Niet de eerste keer en ik vrees dat het ook niet de laatste keer zal zijn. We zijn er aan gewend geraakt het hoort er bij zeg maar, maar toch. Het is minder als de computer aanstaat of als je net naar een spannend moment op tv zit te kijken. Of als je onder de douche staat, het in eens pikdonker is en het wel heel moeilijk is om je handdoek te vinden omdat je zeep in je oog hebt. Het hoort bij Curaçao zullen we maar zeggen. Je gaat gewoon wat anders doen. Na verloop van tijd begint de koelkast weer te koelen en de fan aan het plafond begint weer te draaien, er is weer stroom. Ik start de computer op. Omdat het programma niet afgesloten is zoals het hoor, duurt het even voordat alles weer op een rijtje staat. De radio reutelt weer en het is net of het nooit anders geweest is en wat willen we nog meer de zon schijnt. Het is tijd voor het het journaal op tv op het beroerdste van Nederland (BVN). Beeld hebben we, nu het geluid nog. Een oorverdovend geruis is alles wat we krijgen. Wel beeld geen geluid, dat wordt liplezen vrees ik. Na een paar keer geprobeerd te hebben het geluid te herstellen geef ik het op. Dat wordt een dvd kijken brom ik. Ik probeer de klantenservice van TDS te bereiken via de telefoon om de storing door te geven. Nou moet ik zeggen: Dat is een hele onderneming omdat het nooit loopt zoals je het zograag zou zien. Na diverse kiesnummers waar een stem je verteld welk nummer je voor een bepaalde storing nodig heb, maar dat zo verschrikkelijk zacht doet dat het bijna niet te verstaan is. Ik probeer de hoorn van de telefoon zowat in mijn oor te krijgen om het beter te horen. Vervolgens ga je in de wacht. Het deuntje op de achtergrond moet het wachten plezieriger maken denk ik. Een blikkerige stem verteld dat de wachttijd 2 minuten bedraagt en dat ik dan doorgeschakeld wordt. Haha dat denk je dan, net op het moment dat je denkt dat het gelukt is om een verbinding tot stand te brengen krijg je een ingesprektoon. Anders gezegd je wordt er gewoon af geknikkerd. Snel druk ik op de herhaal toets en druk vervolgens weer op diverse toetsen om weer in de wacht gezet te worden. Vergeefse moeiten er wordt helemaal niet meer opgenomen? Daarna volgen nog diverse pogingen maar allemaal stranden ze na lang wachten op de in gesprek toon. Natuurlijk lopen de gemoederd hier aardig op en knal ik de telefoon zo hard op de haak dat Erica vreest dat het ding in tweeen gebroken is. Later nadat de gemoederen wat gekalmeerd zijn probeer ik het opnieuw. Een ander bandje en een andere stem, dat geeft de burger moed. De kantoortijden worden door gegeven en van 8 tot tien zijn ze bereikbaar. Maar geloof het of niet, natuurlijk wordt er niet opgenomen. Bij elkaar schat ik de tijd die ik aan de telefoon gezeten heb inmiddels op een drie kwartier? Met als resultaat nul!  Het wordt dus net wat ik al schreef een dvdtje. Vandaag doe ik de zoveelste poging. Na heel veel bellen en wachten heb ik eindelijk contact. Even maar hoor, nadat ik uitgelegd heb waarvoor ik bel wordt dood leuk de verbinding weer verbroken #$^*_@#%@!!! Hou je dan maar eens rustig hé probeer dan maar eens niet met van alles en nog wat te gaan gooien of gewoon eens even lekker ergens tegen aan te schoppen. Ik schraap alle moed bij elkaar en tik met trillende handen het nummer van TDS weer in. Geef vervolgens drie keer aan waar ik heen wil en hoor vervolgend weer het inmiddels behoorlijk irritante deuntje en de stem dat de wachttijd 2 minuten bedraagt. Na enorm lang wachten waarin de 2 minuten ruimschoots overschreden zijn hoor ik een vriendelijke dame aan de andere kant. Snel doe ik mijn zegje en wacht haar reactie af. Ze gaat haar best doen om de storing zo snel mogelijk te verhelpen en ik moet over een kwartier maar eens kijken of het geluid al terug is. Voor dat ik er erg in heb is de verbinding alweer verbroken. Ik voel het op mijn klompen al aan dit gaat nergens over en gaat zeker niet lukken. Natuurlijk heb ik gelijk en is er nog steeds geen geluid. Er zit niets anders op dan weer opnieuw te gaan proberen contact te krijgen. Leve TDS we zijn er zo blij mee!!!!!!

Het ijs gebroken.

Enorm veel snoeiafval staat er in de voortuin. Verpakt ik zakken maar toch. Veel te veel om in een keer in de groene bak te proppen. Ervaring heeft geleerd dat het helpen kan als je die gasten die achter de vuilwagen aan rennen en groene bakken legen eens een pluim geeft en ze wat extra’s toestopt. Ze hebben lang niet het makkelijkste werk en ik geeft het je te doen om elke dag achterop die wagen te staan die al helemaal niet ruikt naar viooltjes. Ik hoor de vuilniswagen de straat in komen. Loop snel naar de poort, als ze voor ons huis stoppen zet ik mijn vriendelijkste gezicht op en vraag aan de chauffeur of het goed is als ze wat extra’s mee nemen. Hij hoeft er niet lang over na te denken, zijn gezicht klaart op als ik een zak met gekoeld drinken tevoorschijn haal. Hoeveel zakken zijn er vraagt hij vriendelijk. Volgens mij had het niet uitgemaakt hoeveel zakken het zouden zijn. Het ijs was immers al gebroken. De ene zak na de ander vliegt met een grote boog achter in de vuilniskar. Iedereen is blij ik omdat ik van die rommel af ben en die jongens omdat ze een paar ijs en ijskoude snuffels hebben. Maar er is meer: de pc heeft de geest gegeven. Bij de winkel waar we de pc anderhalf jaar geleden gekocht hebben weten ze met zekerheid dat we beter een nieuwe kunnen kopen. Er zou van alles aan kapot zijn. Sietze en Anna (kennissen van ons) hebben zo’n zelfde verhaal over hun pc. Daar bleek achteraf helemaal niets aan te mankeren!!! Een gewaarschuwd mens telt voor twee dus ik heb die pc weer weg gehaald daar. Hoe snel kan het berg afwaarts gaan met een zaak? Dat was gelijk de laatste keer natuurlijk dat ik nog een poot in die zaak gezet heb. Nu staat hij bij een buurjongen van Sietze. Er is wel het een en ander kapot maar dat kan gemaakt worden en het zal zeker niet zo zijn dat je beter gelijk aan een nieuwe pc moet. Gelukkig hebben we ook een laptop zodat ik niet zonder zit. Wat is er nog meer gebeurd. Een heterdaadje zou je het kunnen noemen. Ik heb er al vaker over geschreven. Leguanen die kakken op de rand van het zwembad. Wat bezield die beesten? Gluiperig komt er een leguaan tussen de struiken vandaan. Kijkt heel goed om zich heen en gaat er vanuit dat de kust veilig is. Klautert op de rand van het zwembad en legt daar een keutel neer waar een kat jaloers op zou zijn. Totaal gestoord moet het beest toch zijn. Als hij zeker weet dat hij zijn hele darm inhoud naar buiten heeft gewerkt stapt hij dood leuk van de rand af om vervolgens weer te verdwijnen tussen de struiken. Verbijsterd kijken Erica en ik elkaar aan bij het zien van zoveel brutaliteit. Even kijken wat is er nog meer. O ja, de verfroller, die hou ik ook regelmatig nog vast. Goeie morgen wat knapt het op zeg. Helemaal omdat er op sommige plekken heel lang geen verfroller geweest is. Heel lang dan bedoel ik heel lang, ik schat een jaar of 10. Straks moet ik de hoogte in maar dat ga ik niet redden vanaf mijn toch al uit de kluiten gewassen keukentrap. In het weekeind maar eens kijken of we wat geschikts kunnen vinden.

Wit.

Ik log in op Bonbini zoals ik zovaak doe als ik wat wil schrijven. Er gebeurd alleen niets, het beeld veranderd niet. Ik probeer het nog een keer maar kom niet verder dan het beginscherm? Ik wordt er zelfs een beetje onrustig van. Ben het ook niet gewend omdat het zo gewoon is dat het altijd goed gaat. Later staat er vermeld dat er problemen zijn bij weblog zelf en dat ze er druk mee bezig zijn om het ongemak zo snel mogelijk te verhelpen. Scenario’s van dat ik Bonbini kwijt zou zijn doemen op. Al die jaren waarin ik beschrijf wat we zoal mee gemaakt hebben, al die foto’s alles weg. Moet er even niet aan denken. Het duurt twee volle dagen voordat het weer goed werkt. Een zucht van verlichting ontsnapt me. Gelukkig maar. Snel over tot de orde van de dag. We wonen inmiddels al dik drie en een half jaar hier in het huis op Jan Thiel. Het wordt tijd om de binnenkant eens wat op te knappen. In overleg met de huiseigenaar houden we de kleuren zoals ze zijn. We mogen wel in alle kleuren van de regenboog schilderen maar als we dan aan het eind van het contract de boel maar weer terug brengen in de oude staat. Dat zou dubbel werk zijn dus houden we het bij een kleur en dat is wit. Het fijne van schilderen vind ik dat je ziet dat het opknapt. Ook heb ik de eigenschap dat als ik een plafond aan het witten ben dat dan niet allen de verf op het plafond komt maar ook op de grond en vooral op me zelf. Bril, haren, gezicht, armen en schouder alles zit onder de spetters. Na een flinke sopbeurt zie ik er weer redelijk uit vind ik zelf en bekijk mijn schilderwerk vanaf een afstand. Niet slecht oké wel heel erg wit maar eigenlijk best wel mooi. Mooi wit is niet lelijk.

Met de Pelikaan mee naar klein Curacao.

Vanaf het moment dat Erica en ik op de lijst van deelnemers staan genoteerd, keken we er al naar uit. Een dag met de Pelikaan mee naar klein Curaçao, daar wilden we bij zijn. Henne gaat ook mee dus hoefde ik niet op zoek naar een andere duikmaat. Om half acht moeten we aan boord zijn, natuurlijk zijn we veel te vroeg. Eerst doen we daarom nog maar even een bakkie bij Erica op het werk. Jaloerse blikken van haar collega’s, er is blijkbaar meer animo. Maar ja er mogen er maar 50 mee en als dat aantal bereikt is dan is vol gewoon vol. We gaan aan boord. Voor mijn duikspullen zoek ik een goed plekje. Auto’s rijden af en aan om duikspullen te brengen. Het is duidelijk dat de meeste meevarenden vandaag duikers zijn. We worden in groepen verdeeld, Henne en ik komen in duikgroep twee te zitten. Een lichte trilling gaat door het schip, we zijn los van de kade en langzaam maakt het schip vaart. Er is een briefing in het verblijf. Ik zie bekende en minder bekende gezichten maar iedereen vindt een plekje. Tekst en uitleg en heel veel uitleg over veiligheid. Het moet een leuke dag en mooie dag worden, dat is duidelijk. Later als we weer buiten aan dek zijn zoeken we een goed plekje op in de schaduw. Verassend snel zijn we bij klein Curaçao waar de Pelikaan aan een vaste boei afmeert. Er wordt omgeroepen dat ploeg een zich gereed moet maken voor het duiken. Het is een drukte aan dek maar iedereen weet toch zijn eigen spullen weer te vinden. Ploeg twee gereed maken wordt er omgeroepen. Daar zitten Henne en ik in. Pak aan, fles op je rug en dan naar het achterschip. We worden nog even gecontroleerd door de duikmeester en dan krijgen we het sein dat we te water mogen. Via een trap moet je vervolgens met je hele hebben en houden op je rug die trap af. Voorzichtig voetje voor voetje kom ik ook heel op het kleine platform aan. Zwemvliezen aan en plonsen maar. Bleef duikgroep 1 nog redelijk bij elkaar, bij groep twee is dat al heel anders. We blijven nog even wachten op de rest van onze groep, maar een paar gasten die voor ons het water in zijn gegaan zijn in geen velden of wegen meer te zien? Daarom kiezen we er ook maar voor om ons eigen weg te gaan. We zwemmen een klein stukje richting voorschip en laten ons dan zakken. 9 meter geeft de diepte meter aan. We mogen tot 18 meter maar niet langer dan 45 minuten. Henne en ik houden ons aan de afspraak en blijven goed binnen de vooraf gesproken duikdiepte en tijd. Het is de eerste keer dat ik hier bij klein Curaçao duik en ik moet zeggen, het valt me niet tegen. Maar ook hier is het goed te zien dat de storm Omar veel schade aangericht heeft. Als we weer boven komen laten we ons oppikken door een rubberboot. Aan  boord melden we ons af bij de duikmeester en geven diepte en tijd door. Het blijft je verbazen als je dan later hoort dat er altijd weer mensen zijn die niet weten waar ze mee bezig zijn. Ze duiken te diep, houden zich niet aan de vooraf afgesproken tijd en rommelen maar wat aan, beetje jammer is dat. Tussen de middag genieten we nog van een nasihap die we aangeboden krijgen. Even denken we er nog over na om later nog een tweede duik te gaan doen. Maar we horen dat het schema bijgesteld is en dat we nog 30 minuten hebben om een duik te doen. We hebben een hekel aan haast daarom besluiten we om niet aan een tweede duik mee te doen. Erica heeft zich op het strand af laten zetten met nog anderen. Als ik in de verte tuur zie ik Erica lopen. Tenminste ik denk dat het Erica is. Stukje lopen, bukken en weer een stukje lopen en weer bukken. Ik weet het zeker het moet Erica zijn, ze is natuurlijk weer op zoek naar de ultieme schelp! Ruim voordat we vertrekken is iedereen weer aan boord. Het praatje gaat dat er geen alcohol genuttigd mag worden aan boord? Strikte orders van de commandant blijkbaar. Maar ik ben niet van plan om die paar flesje Polar die ik mee genomen hebt in mijn koeltas ongeopend weer mee naar huis te nemen. Henne en ik zoeken een geschikt plekje aan boord waar we rustig van onze Polar kunnen genieten. Als we op het achterschip zitten worden we aangesproken door een gast die met een verwijtende blik op onze flesjes informeert hoe wij aan dat bier komen. Triomfantelijk laat ik weten dat het bier uit mijn koeltas komt. Hij mompelt nog iets van dat het verboden is. Maar ja, daar wisten wij natuurlijk niets van. Later als het schip weer aangemeerd ligt aan de steiger zoekt iedereen zijn spullen weer bij elkaar en nemen we afscheid. Het was een zeer geslaagde dag, kan niet anders zeggen en zeker wat ons betreft voor herhaling vatbaar.