80% van de Nederlandse bevolking stapt niet naar een officiële instantie bij een vermoeden van kindermishandeling! Zo blijkt uit een onderzoek.

En dat stond weer in een e-mail die ik ontving, met het verzoek hier aandacht aan te besteden in het kader van de Internationale Dag van de Rechten van het Kind. Als nieuwbakken vader voldoe ik natuurlijk extra graag aan dat verzoek.

"Een kind dat leeft in een onveilige omgeving leeft 24 uur per dag in angst. Dat is vele malen erger dan de angst van de volwassene om in te grijpen! Minimaal 107.200 kinderen tot 160.000 kinderen in Nederland leven in angst, raken geïsoleerd en lopen veel schade op. Kindermishandeling is een belangrijke oorzaak van o.a. schooluitval, criminaliteit, verslaving, zwerfgedrag, psychisch lijden, levensbedreigende ziekten en overlijden en kosten de maatschappij momenteel naar schatting 1 miljard euro per jaar.”

The film "Natalee Holloway - The Unrevealed Timelines" is inmiddels in première gegaan. Anders dan het "officiele" onderzoek, dat zich voornamelijk bezig houdt met het achtervolgen van Joran (die er dan ook echt alles aan doet om zo verdacht mogelijk uit de hoek te komen, maar ik heb zoals bekend zeker geen hoge pet op van Kermit R de Vries), richt deze onthullende documentaire van ReGie zich op de andere kant van de zaak.

De kant die niet onderzocht mocht worden; de familie Holloway cs. zelf. Deze film laat daar een licht over schijnen. Dat er dubieuze dingen zijn gebeurt dat staat vast. De waarheid of weer een nieuwe complottheorie? Oordeel zelf!

Christophe Ayush Stevland Boon

3320 gr.
49 cm
05:50 am
29 oktober

Woensdag was het zover en werd onze kleine Christophe geboren! Wat een fantastisch mooi klein mensje. En wat is het geweldig om vader te zijn. Unfuckingbelievable. Met mama gaat alles prima. Langzaam aan het aansterken. En ik ga nu weer gauw genieten. More news @ eleven.

Voor de echte die-hards staan hier de eerste foto's.

PS Naar goed gebruik werd de kleine vent door zijn vader en genodigden ingezegend in de Netto Bar (uit het ziekenhuis rechts, 300 m doorlopen aan de rechterhand is het dan).

Onze vrienden van 'Los Presidentes' zijn weer eens ruim aanwezig in de media, want nieuwe single uit (download hem hier)! Ditmaal met radiogod Horacio 'Tony' Castro. In het dagelijks leven ambtenaar, maar in zijn vrije tijd maakt hij de eilandelijke ether onveilig met zijn volstrekt onnavolgbare (soms in de letterlijke zin van het woord) stijl van presenteren. Zijn media-imperium breidt zich nu dus ook uit naar de (inter)nationale podia. Wees er dus bij vrijdag 31 oktober en maak het live mee. Socorro snek te Rooi Santu: Halloween Bachata party!

Er is geen ontkomen aan. B-Day nadert en ejpegwereld staat hoe langer hoe meer in het teken van de komende geboorte. Dus stond de afgelopen zaterdag de z.g. baby shower gepland. Hordes vriendinnen en collega's van Snoepje hadden zich verzameld in de kantine van Amicop om haar te bedelven onder de cadeaus. Altijd fijn om te merken dat mensen je een warm hart toedragen.

Het grote aftellen is inmiddels begonnen. Gisteren nog het multi-funtionele bed in elkaar lopen schroeven (dat met enige aanpassingen mee kan tot z'n twaalfde of tot hij de 1.20 mtr. bereikt, whatever comes first), dus hij mag komen. Alles staat klaar.

Inhakend op de recente "I'm a PC' campagne van Microsoft komt de firma Apple nu met de volgende commercials. Smullen. Toch fijn als je zo'n conceptje hebt waarmee je snel kan inhaken op de actualiteit.

Ofwel in goed Oostenrijks: "What does women want?" Generaties psychiaters en filosofen hebben zich hier in navolging van dhr. S. Freud het hoofd over gebroken. Sinds vorige week dinsdag ben ik iets dichter bij de oplossing van dit raadsel gekomen: medeleven.

Empathy in het engels. Om het iets concreter te maken. Die bewuste dinsdag moest ik mee naar zwangerschapscursus want mannen zouden de z.g. 'Empathy Belly®' aan moeten trekken. Om zodoende uit eerste hand te ervaren hoe het is om zwanger te zijn. Of beter gezegd hoe het is om 13 kilo zwaarder te zijn en al dat gewicht rond te moeten sjouwen.

Deze 'pregnancy simulator' houdt het midden tussen een kogelvrij vest en een dwangbuis. En is oorspronkelijk ontwikkeld om tienerzwangerschappen te voorkomen, door jonge would be moeders te laten merken hoe het is om zwanger te zijn. Want dat wordt altijd maar geromantiseerd in films enzo!

Dit 'jasje' bestaat uit de volgende onderdelen. Een band om je borst om kortademigheid na te bootsen. Een jackje, compleet met faux titties, dat wordt gevuld met water en twee loden bollen (echt waar!) en een heus jurkje met zakjes in kek denim.

Wellicht overbodig te melden dat je soepel bewegen bijkans onmogelijk is. Wel is het goed voor allerlei hilariteit opwekkende acties. Grote favoriet bij de dames was het moeten nadoen van de bevalling zelve, incluis persweeën, door een andere heer (gelukkig). Foto's hiervan zijn er wel, maar niet geschikt voor plaatsing. Helaas.

NB Ik zie nu ook dat dezelfde firma zogeheten 'Empathy Lungs®' maakt. Dit om je in te kunnen leven in de longkanker of astma patiënt…

Microsoft probeerde het eerst met Jerry Seinfeld (Why? Why? Is dan alles maar te koop?) en nu hebben ze een nieuw wapen ingezet: "I'm a PC" (zie hieronder).

Eindelijk voelt Microsoft dan toch de hete adem van de firma Apple in de nek. En er moet geadverteerd worden, vindt men in Redmond. Dus maken ze een spin-off van de Apple 'Get a Mac' campagne (in het begin laten ze zelfs nog een look-a-like van John Hodgman zien voor het geval je hem niet meteen vatte). Verzin dan iets geheel nieuws! Als je geschoren wordt moet je stil zitten en je niet gaan verdedigen. Dat het probleem niet met advertising is op te lossen wordt hier mooi duidelijk gemaakt. Saillant detail is dat de Microsoft ads zijn gemaakt (geschreven, ge-edit etc.) op (u raadt het al): een Mac!

De eerlijkheid gebiedt hier te zeggen dat Apple zich een beetje verslikt heeft de laatste tijd. En een .Mac naar MobileMe switch en de iPhone 3G en de App Store lanceren was iets teveel van het goede. Het leek allemaal wel op Windows (van horen zeggen): traag, veel herstarten en crashes. Maar Apple zou Apple niet zijn als ze dat niet asap zouden rechtzetten; de updates (gratis) volgden snel en mijn MobileMe account werd ongevraagd gratis met een aantal maanden verlengd (bij sommigen zelfs meer). Zo doe je dat.

NB Broer Paul had nog een aanvulling. Kijk hier!

Deze week was het weer zover; 'Siman di Kultura' op Curacao! Je kon nergens komen of je werd bedolven onder eigen gemaakt snoepgoed, verklede werknemers (je staat raar te kijken op het postkantoor) en opstellingen/installaties met/van cultuuriconen als vissersboten op het droge, kunukupanorama's en wagens met 'aw'i lamunchi', bolo en antieke theeserviezen.

Ook op TeleKorsou was het iedere dag weer genieten van hoe het bij deze of gene, al dan niet, overheidsinstelling versierd was. Ook werd er heel wat gedanst en gezongen. De Amigoe wist te melden dat ook meisjes heel goed konden rappen, want er werd goed ritmisch gezwaaid met armen en benen!?!

Kortom de Kultuurweek leeft! Op de foto Snoepje met een zeer ingewikkelde uitziende combinatie van hoofddoek ('lensu' zoals we inmiddels weten) en een 'washi', dat waar vroeger de kleren op gewassen werden. Nee, ook bij Amicorp geldt: "Lanta bo kara, biba bo kultura!"

NB (De titel van deze post is geen typefout maar de titel van een e-mail van een (makamba-)collega van Liesje.)

Het schijnt dat bij vrouwen die bij elkaar op kantoor zitten de menstruatie synchroon gaat lopen. De firma Amicorp is een mooie proeftuin voor onderzoek naar de mogelijkheid of dit ook voor zwangerschappen geldt. Of wellicht zit er 'iets' in het leidingwater aldaar? Of dit is een direct gevolg van de wekelijkse 'vrijmibo' (what's in a name)? Feit is dat ten kantore van Amicorp een hoop dames zwanger zijn. Waaronder dus mijn Snoepje, maar dat had u al begrepen. Vandaag bij de gyneacoloog geweest en "all's well"! Nog 9 weken!

NB (vlnr Diba, Zullivrene, 'Snoepje' en Sharella)

What up Bonaire? Wat een lekker ontspannen weekendje had moeten worden begon als een nachtmerrie. Een luxe nachtmerrie, dat dan weer wel. Laten we eerlijk zijn.

Het begon vrijdag. Zoals eerder gesteld hadden we een niet kinderachtige vertraging, helemaal in verhouding met het feit dat het maar 10 minuten vliegen is. Ik bedoel hoe kan dat? In die drie uur kun je minstens 6 keer heen en weer vliegen! Hoe kan je vertraging zo lang bedragen?

Dat kan alleen maar als je vluchten schrapt zonder je passagiers op de hoogte te stellen. Heel erg mooi van DAE, laat die sukkels maar op komen draven. We schrappen de vlucht, onze Fokker 100 zit lekker vol, dus who cares. Vooral zo met je klanten omgaan DAE! Ik ken al heel wat mensen die om principiële redenen niet meer met DAE vliegen. En ik snap nu waarom.

Alsof het nog niet erg genoeg is dat je pas om 23:00 uur om Bonaire landt, vonden 'the powers that be' het ook nog eens nodig om de douche in ons hotel te saboteren. Daar sta je dan na vijf uur reizen in het warmste weer van het jaar op je hotelkamer zonder gelegenheid tot baden. Voor mij niet zo'n ramp, maar voor een zwangere vrouw is dat net de druppel. Vooral als de minkukel achter de balie niet eens de moeite wil nemen zelf even te komen kijken, laat staan iemand te gaan regelen om de boel ff te fixen.

Bedankt Habitat Bonaire voor deze koude douche als welkom (was het maar letterlijk geweest). Maar nog was het niet genoeg. 's Ochtends hadden we de ervaringen lekker achter ons gelaten, immers er moet genoten worden! Klein tegenslagje, fuck it. Bij daglicht leken de kamers niet helemaal fris en schoon (duivenveren?!?), maar ja boeien. Na het ontbijt vroeg de serveerster of ik het ontbijt even wilde afrekenen. Maar ik heb toch gereserveerd met ontbijt? Regel dat maar met de receptie.

Daargekomen kreeg ik me toch attitude van de desbtreffende dame. Nee, ik stond niet in het systeem er was niks over me bekend, "Meneer, ik weet niks van U!", en een e-mail van de superbehulpzame mensen van het reisbureau (Mau Asam; props where props are due) waarin alles stond (inclusief de uitleg dat de e-mailserver stuk was en dat daarom de reservering niet doorgekomen was bij het reisbureau, maar wel met reserveringscode en vermeld ontbijt) wilde mevrouw niet eens zien waarbij ze fysiek mijn hand met de e-mail weg duwde. Nou ja… Daarboven op toverde de nachtportier zo onze gegevens uit de computer bij aankost, hoezo niet in het systeem?

Anyways, de vanaf 12 uur aanwezige manager heeft haar excuses aangeboden, maar toen was de lol ervoor ons wel een beetje af. Toch hebben we er ondanks de tegenwerking van het weer (verschrikkelijk noodweer ook nog eens) het beste van gemaakt. Lekker eten doet iedereen goed.

En met Wim en Zonja rondhangen doet altijd wonderen voor het humeur. Altijd lachen met ze en supergastvrij. Niets is teveel. Misschien kan de gezamelijke Horecaf Bonaire in de leer bij ze?

Dus dit was echt niet de laatste keer Bonaire, maar doen ons dan voortaan maar Harbour Village ;-)