Succes heeft vele vaders, is dat geen waar woord? Sinds lange tijd heb ik weer eens een boek gelezen. De categorie Literatuur op het CasaLog is eufemistisch gezegd dun bevolkt en het merendeel van de daar besproken boeken zijn kinderboeken die Luchiano (11) heeft gelezen.

Maar vorige maand lag er een boek met een heuse opdracht van de auteur voor mij op de deurmat. Okay, eerder had ik een bedrag overgemaakt en de opdracht heb ik grotendeels zelf verzonnen maar toch. Het is een boek van niet minder dan 302 pagina's. De titel: Tegennatuur. De auteur: Michel van Eeten aka Mies van weblog Bijzinnen.

Het is een in meerder opzichten verrassend boek dat een inkijk geeft in het waterbeheersingsmanagement in de Verenigde Staten, met name in California en Florida. Het gaat over het omhooghouden van bordjes op palen in het circus, tegenstrijdige belangen, miljoeneninvesteringen en de angst voor miljardenclaims.

"De bureaucratische variant van de wonderbaarlijke broodvermenigvuldiging. Een belangrijk verschil was dat Jezus geen last had gehad van bezwaarschriften" (pagina 207)

En over de paradox dat de natuur zichzelf nooit op dezelfde wijze in stand kan houden als dankzij menselijke ingrepen mogelijk is ofwel een gebied kan alleen bestaan dankzij datgene waardoor het vernietigd wordt. Zonder bemoeienis zijn de Everglades verloren en zouden veranderen in een monotone grasvlakte. De Everglades zijn net Disneyland.

"Als echt een monotone grasvlakte was en onecht een uniek gebied, wie koos er dan voor echt? Alleen iemand die zijn illusies belangrijker achtte dan de realiteit." (pagina 261)

Is het in het algemeen niet zo dat als de mens begint met ingrijpen er geen weg terug meer is? Ontwikkelingshulp, de oorlog in Irak. De vraag is alleen wat we aan deze wetenschap hebben. Die vraag doemt op aan het eind van het boek als de jonge onderzoeker Grad en de Amerikaanse professor Leslie ruziën over of het door hun geschreven boek nu wel of geen aanbevelingen dient te bevatten. Grad vindt het geven van aanbevelingen hooghartig, gezien wat zij in de vele interviews te horen hebben gekregen. Leslie ziet dat anders.

"Maar jouw gratuite voorstel om dit alles, deze pogingen om een catastrofe te voorkomen, af te schilderen als een tragedie, is stuitend. De enige die daar beter van wordt ben je zelf. Denk je dat je de mensen die we hebben gesproken daar een plezier mee doet? Door hun werk als zinloos en tragisch voor te stellen? Over hooghartig gesproken." (pagina 296)

Tegennatuur bevat ongetwijfeld vele autobiografische elementen, dat kan gewoon niet anders. Veel dingen zijn herkenbaar vanuit Michels weblog Bijzinnen. Het verhaal over de Zwarte Helicopters is daar al eerder beschreven. In meerdere opzichten verrassend, dat geldt ook voor de openhartigheid van de auteur met betrekking tot zijn gevoelens en de daarmee onlosmakelijk verbondene seks. Ik kijk niet snel ergens van op, maar Michel is er toch een paar keer in geslaagd om... tsja om wat... om mij op zijn minst te verbazen.

In de posts op Bijzinnen waren de lezers getuige van de relatie-ontwikkeling tussen Mies en zijn vrouw, toen nog VIHB (Vrouw In Het Bijzonder) geheten. In de loop der tijd verdween zij op het weblog naar de achtergrond, dat kan uiteraard vele redenen hebben. Interessant is de passage over het praten onder vrienden over de seks in relaties.

"In werkelijkheid was zij gepassioneerd en liet hij zich dat aanleunen. Hij was niet alleen een seksuele parasiet, hij was een luie seksuele parasiet. Gaandeweg de geslachtsdaad kreeg zijn aanleunen een wat actievere invulling, waardoor er iets ontstond dat Grad zojuist had verdicht tot de bewering dat de seks heel goed zou zijn." (pagina 90)

In het verhaal speelt de homoseksualiteit van professor Leslie een grote rol. Grad en Leslie werken intensief samen en de gemeenschappelijke ervaringen, lichte aanrakingen, toespelingen en misschien zelfs de hiërarchische verhouding leiden ertoe dat Grad op een bepaald moment in een hotelkamer vraagt of Leslie hem wil pijpen. Het is geen succes.

De beschrijving van de seksscenes met Jude werken door de wetenschappelijke manier van observeren tamelijk op de lachspieren en dat is positief bedoeld. Het is de vraag of Michel daarmee de nieuwe Jan Wolkers wordt. In de radio-uitzending OBA Live legt interviewer Teun van de Keuken hem op het gebied van seks en liefde het vuur aardig na aan de schenen. Benieuwd ben ik naar wat mevrouw van Eeten van de seksuele passages in het boek vindt.

Is er nog ruimte voor verbetering? Het inzicht dat een gebied slechts kan bestaan dankzij datgene waardoor het vernietigd wordt is door de uitgewerkte interviews met wetenschappers aardig gevonden. Het komt echter net iets te vaak terug in het verhaal.

Dubbele gevoelens heb ik over het einde van het boek. Het tempo is niet zo relaxed als eerder, dat begint bij Grad's afdaling met de mountain-bike na (wederom) een seksuele uitspatting met Jude. Dan is daar het toch ietwat vreemde afscheid van Leslie en zijn vrouw. Leslie en Grad hebben lange tijd intensief samengewerkt en nu gaat de relatie uit als een nachtkaars. Op de keper beschouwd zit daar ook iets moois in, vandaar het dubbele gevoel.

Nogmaals, Tegennatuur is in meerdere opzichten een verrassend boek. Dat Mies kan schrijven is mij reeds lang bekend, immers hij heeft in 2004 niet voor niets een LogSpider ontvangen. Toen schreef ik in de motivatie voor de LogSpider het volgende:

"Webloggers horen op zijn minst te filosoferen over Het Schrijven van een Boek, nou ja behalve ik dan. In het geval Mies vind ik dat hij die capaciteit wel degelijk heeft. Mijn advies: Mies, schrijf een boek! En dan bedoel ik niet een of andere wetenschappelijke verhandeling, maar een echt boek over Het Leven."

Ja, succes kent vele vaders. Dat Tegennatuur een succes is meen ik serieus. Het boek heeft mij in positieve zin verrast. De mix van wetenschap en dagelijkse beslommeringen die openhartig zijn beschreven maakt Tegennatuur tot een boek in het A-segment. Veel beter is niet mogelijk voor een debuterende romanschrijver.

Lezen dus dat boek! Michel van Eeten, Tegennatuur. ISBN 978 90 450 0750 2.

Posted by CasaSpider at 7:06 AM | Permalink | Comments (1)

Zaterdagochtend moeten we voor de zoveelste keer vroeg uit de veren. Deze keer niet vanwege een voetbalwedstrijd, neen wat dat betreft is er goed nieuws te melden. Luchiano (11) heeft al twee weken achter elkaar niet verloren! De wedstrijd van vorige week tegen JEKA D7 was afgelast en die uit tegen Advendo D3 van zaterdag gaat aan zijn neus voorbij, met dank aan Sint Nicolaas. (Hmm... lees net op de website van Advendo de uitslag... Advendo D3 - Rijen D4 13-0)

Voor negen uur zitten we al in de auto richting Rijswijk, SQL Integrator Head Quarters. Om tien uur gaat daar het Sinterklaasfeest van start. Het is druk, er zijn veel kinderen (wat gek!) en gelukkig ook koffie met gevulde speculaas. Plotseling komen er een paar Zwarte Pieten binnen. Ze praten snel en zijn Haags grappig.

Voor de verjaardag van Sint willen ze een taart bakken met als ingrediënten suiker, bloem en melk. Eén Piet is echter jaloers, deze is namelijk net als Sint op 6 december jarig maar zijn verjaardag wordt nooit gevierd.

Uit verbittering steekt hij een paar ballonnen kapot en steelt de ingrediënten voor de taart. Dit gedrag is sommige kleinere kinderen te gortig en eentje verlaat huilend de zaal. Ook Diana (2) doet af en toe haar handen voor de ogen.

De vrolijke liedjes en de participatie van de ouders, de vaders moeten zelfs jump-stylen, maken er al snel weer een gezellig feest van. Sinterklaas komt binnen en de stoute Zwarte Piet waagt het zijn gezicht te laten zien.

Het is opvallend hoe snel de SQL Integrator-kinderen hem als de boosdoener aanwijzen, overmeesteren en naar Sint begeleiden c.q. duwen. Een goed besef van normen en waarden of verklikkers in spé? Laten we het op het eerste houden.

Stoute Piet betuigt zijn spijt en daarmee is de kous af. Het is hoogste tijd voor de kado's. De kinderen krijgen allemaal hun kado maar mogen het pas openmaken op het teken van een Zwarte Piet, het begin van de papierscheurwedstrijd. In luttele seconden is het gebeurd en bekijkt iedereen zijn buit.

Diana is een sprekende Dora-pop rijker en Luchiano een Lego-pakket om een robot op een schip mee te bouwen. De kinderen willen allemaal zo snel mogelijk naar huis om met hun nieuwe speelgoed te spelen. Dat is logisch en meteen het voordeel van vroeg beginnen. Nog voor twee uur 's middags zijn we thuis. Diezelfde middag zet Luchiano de robot in elkaar, lees ook zijn verslag. Diana is onafscheidelijk van haar Dora-pop, de liefde voor Sonic is tijdelijk naar het tweede plan verschoven.

Al met al een geslaagde editie van deze traditie, perfect georganiseerd door Claudine en Ina. Sint moest zich haasten want luttele uren later werd hij op Curacao verwacht alwaar het de laatste weken onafgebroken schijnt te regenen. Met het stralende zonnetje in Rijswijk had de Goedheiligman meer geluk.

Liefhebbers van Sinterklaasfeestfoto's dan wel gerelateerden van SQL Integrator worden verwezen naar het album Sinterklaas bij SQL Integrator met een verslag in 64 foto's. Enjoy!

Posted by CasaSpider at 2:59 PM | Permalink | Comments (7)

Schouwhengst is wel een van de treurigste beroepen die er bestaan maar wat is dan een van de fijnste? Ik meen filosoof. De gehele dag mag men nadenken over vreemde redeneringen, paradoxen en wat dies meer zij. Typisch een baan die men het beste in de kroeg uitvoert.

Neem bijvoorbeeld een Carl Gustav Hempel en de stelling "Alle raven zijn zwart". Men houdt een steekproef onder een miljoen raven die allen zwart blijken te zijn. Het omgekeerde is per definitie ook waar: "Alle niet-zwarte dingen zijn niet-raven". Een rode appel is een niet-zwart ding en het is een niet-raaf. Hieruit volgt dat het observeren van een rode appel het geloof in de stelling dat alle raven zwart zijn verhoogt. Het paradoxale element zit hem erin dat de inductieve logica de intuïtie tegenspreekt. (Wikipedia)

Denk daar maar eens over na, dan schenk ik mijn glas nog maar eens vol met Tequila. Luchiano (11) heeft zijn eerste rapport van dit schooljaar binnen. Een rapport dat mij in zowel positieve als negatieve zin verrast, een paradox an sich. De laatste twee weken zijn wij druk bezig met de voorbereiding van de Cito-toets die begin februari 2009 afgenomen wordt.

Taal is een probleem voor Luchiano dus daar ligt de focus. Zijn nivo valt mij eerlijk gezegd vies tegen, van de gehele materie over lidwoorden, bijvoegelijke naamwoorden, voorzetsels en voornaamwoorden is hem nauwelijks iets bekend. Wat doen ze daar op school? Of moet ik zeggen wat doet Luchiano daar?

Daarom verbaast het mij enigszins dat zijn rapport nog niet eens zo slecht is. Het doet mij wel vrezen voor de kwaliteit van het onderwijs. Voor het tienminutengesprek dat binnenkort met juf Wendy plaatsvindt heb ik in ieder geval voldoende gesprekstof.

Met haar commentaar onderaan het rapport ben ik het volmondig eens: "Luchiano, Let goed op tijdens de uitleg, dan weet je altijd precies wat je moet doen. Lees de opdrachten goed."

Toch baart de Cito-toets mij zorgen. Op een bepaald moment weet je ook niet meer of je kind nu slim is of (gechargeerd) dom, op specifieke gebieden. Aan de hand van hoe hij zich gedraagt en uit weet ik zeker dat Luchiano een pienter mannetje is, maar als hij een bladzijde over voornaamwoorden uit zijn hoofd moet leren slaat de twijfel toe. Waarschijnlijk heeft het met interesse te maken.

Samen met het rapport bracht hij een werkstuk uit de handenarbeidles mee naar huis. Een plexiglazen ornament met de letter L die via een batterij en speciale verlichting steeds van kleur verandert. Dat is dan weer knap en Luchiano is naar eigen zeggen een van de weinigen die het werkstuk af heeft gekregen.

Tijd voor een andere filosoof, tijd voor een nieuwe Tequila. Enrico Fermi is de naam van de een, José Cuervo die van de ander.

De Fermiparadox is een paradox waarin hoge schattingen voor de kans op het bestaan van buitenaards leven in schril contrast staan met een gebrek aan bewijs daarvoor. De leeftijd van het universum en het reusachtige aantal sterren lijken aanwijzingen voor de aanname dat buitenaards leven veel zou moeten voorkomen. Tijdens een lunch in 1950 praatte de natuurkundige Enrico Fermi daarover met zijn collega's en zou toen hebben gezegd: "Waar zijn ze dan?"
(Wikipedia)

Haha, die vraag had Luchiano kunnen verzinnen! Ik klok de rest van de fles Tequila met een paar ferme slokken naar binnen en veeg de lippen af aan de rug van mijn hand.

Posted by CasaSpider at 7:39 PM | Permalink | Comments (7)

Op de DBA-kamer van Brabant Water staat een stereotoren. Het is een oud geval, zo pikt de cd-speler alleen officiële cd's en geen zelfgebrande. Er zit een dubbel cassette-deck in maar wie gebruikt dat nog anno 2008? Hierdoor staat de hele dag de radio aan. Daar valt prima mee te leven, alleen hebben we geen echte FM-antenne. Er is een constructie bedacht met een lang stuk electriciteitsdraad waar aan het uiteinde een AM-antenne gekoppeld is.

Antennes blijven vreemde dingen of liever gezegd radiogolven zijn raar. In mijn simpele beleving bevinden de radiogolven van alle zenders die wij kunnen ontvangen zich in onze kamer. Toch moet de antenne precies in een bepaalde stand staan, anders wordt het geluid overstemd door ruis.

Sterker nog, als iemand de draad vastpakt doet hij het vaak wel. Of als iemand in een bepaalde positie gaat zitten, maar dat is toch gek? Laatst hadden we weer slecht geluid. Collega Stefan den Engelsman heeft het radiogebeuren in zijn takenpakket en ging meteen met de antenne in de weer.

Uiteindelijk zette hij hem op zijn hoofd wat behalve een beter geluid tegelijkertijd tot het inzicht leidde dat wellicht de Missing Link is gevonden.

In zijn post Spitsalarm heeft iamzero mij op het spoor gezet van drogredeneringen, een fascinerend gebied. Het komt erop neer dat de ANWB een spitsalarm heeft afgegeven voor maandagochtend, dat de gevreesde lange files zijn uitgebleven en dat het spitsalarm dus goed heeft gewerkt. Een mooi voorbeeld van de drogreden Post hoc ergo propter hoc (Wikipedia).

De relatie tussen Stefans inspanningen met de antenne en het geluid van de radio valt wellicht eerder onder de verwante drogreden Cum hoc ergo propter hoc (Wikipedia), maar vooralsnog hebben wij hier geen aanwijzingen voor. De Wikipedia-links staan er niet voor niets, het is gewoon heerlijk om in deze materie te grasduinen en door te klikken.

Neem nu dit geval. Ziekenhuis Lagun en ziekenhuis Kenepa (de gebruikte namen zijn fictief) worden met elkaar vergeleken met betrekking tot geslaagde en niet geslaagde operaties. Het blijkt dat Kenepa het hoogste percentage geslaagde operaties heeft. Is Kenepa daarmee een beter ziekenhuis dan Lagun?

Men besluit onderscheid te maken tussen zware operaties en lichte. Immers, bij zware operaties is het risico groter en daalt derhalve het slagingspercentage. Inderdaad vinden in Lagun meer zware operaties plaats dan in Kenepa.

Maar nu komt het vreemde. Lagun blijkt zowel bij de zware als bij de lichte operaties beter te scoren dan Kenepa! Dat is vreemd aangezien bij de eerste meting over alle gevallen Kenepa hoger scoort dan Lagun.

Kan dit? En zo ja, welk ziekenhuis is nu beter en waarom?

Update 28.11.2008 / 19:51

De lezers van het CasaLog (b)lijken toch eerder liefhebbers van fastfood dan van Haute-Cuisine. Het een is overigens niet beter dan het ander, maar dus wel anders. Het ziekenhuisverhaal is beschreven in Simpsons Paradox, daar vindt men een goed voorbeeld met cijfermateriaal. Maar ja, het is wel Haute-Cuisine...

Posted by CasaSpider at 12:30 PM | Permalink | Comments (10)

Toen zei ze: "Ik wil dat je op mijn gezicht gaat zitten."
Het was hem niet geheel duidelijk wat ze bedoelde, maar hij wilde voorkomen dat het gesprek een al te technische wending zou nemen. Hij overwoog een ogenblik de diverse mogelijkheden om op iemands gezicht te zitten. Er waren echter te veel variabelen om zonder nadere informatie de gewenste oplossing te identificeren. "Hoe precies?", vroeg hij.
Michel van Eeten, Tegennatuur (fragment, pagina 239)

Ik kom hierop terug.

Posted by CasaSpider at 7:37 PM | Permalink | Comments (9)

Wat is het treurigste beroep dat er bestaat, is het misschien als men een zetel heeft in de Eerste Kamer? Neen, dat is geen sexy beroep. En wat als men dierenberoepen ook meetelt?

Het CasaLog duikt in de wereld die paard heet. Zondag ging het over de klophengst en naar aanleiding daarvan vroeg collega en paardenbezitter Stefan of ik wist wat dan een schouwhengst is. Een homo-paard?", raadde ik. Maar neen, een schouwhengst is een hengst die gebruikt wordt om te kijken of een merry hengstig is. Als zij niet hengstig is trapt ze de schenen van de avances makende hengst kapot, als zij wel hengstig is mag de hengst erop.

Men moet wel veel zin hebben om zijn schenen te riskeren. In het geval van een schouwhengst is het echter nog erger gesteld. Als de merry hengstig is wordt de schouwhengst aan de kant gezet en belt men om een dekhengst te laten komen. Die zijn nogal duur en daarom wil men zeker zijn dat de merry hem toelaat. "Soms", zo vertelt Stefan, "mag de schouwhengst daarna nog even op een dummy-paard."

Waar is Marianne Thieme als je haar nodig hebt?

Posted by CasaSpider at 7:05 AM | Permalink | Comments (10)

De Rijdende Rechter is een van mijn favoriete televisieprogramma's. Juridische kwesties zijn fascinerend en recht is subjectief. Kijk maar naar onze beslommeringen om Sugey een vakantievisum voor Nederland te bezorgen. De laatste tijd verzandde de Rijdende Rechter enigszins in kwesties over erfafscheidingen. Verbittering en ruzie om een paar centimeter terwijl beide partijen over enorme lappen grond beschikken, dat soort werk.

De laatste aflevering van het jaar 2008 maakt dat echter in een klap goed. De aflevering getiteld De Klophengst is een pareltje en dat komt door de ingrediënten: twee vrouwen waarvan er een liegt, een dubbel geschil namelijk of het paard Becardi wel of geen klophengst (wat IS dat in vredesnaam?) is en of er wel of geen 400 euro is aanbetaald, een ontknoping met Mr. Frank Visser in de rol van Columbo en de lange arm der wet die letterlijk ver strekt...

Marijke van Buren heeft een paard, Becardi, dat zij voor 2800 euro heeft gekocht. Zij zet het op Marktplaats voor 1800 euro en vindt in Annemieke Arends een koper. Zij bereiken overeenstemming over een koopprijs van 1000 euro voor het paard en 315 euro voor wat spullen (zadel?), in totaal 1315 euro. Annemieke betaalt 400 euro aan maar heeft hier geen kwitantie van.

Becardi is een ruin, dat is een gecastreerde hengst. Al snel komt Annemieke erachter dat Becardi voor een geholpen paard tamelijk agressief is. Is hier sprake van een klophengst? Een klophengst is een gecastreerde hengst waarbij de operatie niet helemaal is geslaagd. Hierdoor blijft het paard hengstengedrag vertonen. Marijke beweert dat het paard wel degelijk een ruin is. De dames hebben een geschil en naar verluidt wordt er schriftelijk, mondeling en via sms onplezierig taalgebruik gebezigd.

Annemieke heeft 600 euro per bankgiro overgemaakt naar Marijke. Ze moet dus nog 315 euro betalen maar is in de veronderstelling dat Marijke dat geld niet meer nodig heeft aangezien zij dat gaat verhalen op de verkoper die haar het paard heeft geleverd, omdat het een klophengst betreft. Dat is echter niet de bedoeling, integendeel. Marijke zegt dat Annemieke nooit die 400 euro heeft aanbetaald en eist het gehele bedrag. Hiervoor schakelt zij de Rijdende Rechter in.

Meester Frank Visser onderkent dat het feitelijk om twee zaken gaat en wil als eerste weten of Becardi nu wel of geen klophengst is. Het hele gezelschap gaat naar de Faculteit der Diergeneeskunde van de Universiteit van Utrecht. Daar neemt een zeer kordate dame het werk ter hand. Als zij de lange handschoen aantrekt om haar arm van achteren in het paard te steken zegt Mr. Visser met benepen stem: "En het is niet pijnlijk voor hem?"

Becardi blijkt inderdaad een klophengst te zijn, de veterinair vindt een werkende teelbal ergens in de buik van het paard. Een deskundige die bij de zitting is opgeroepen legt uit dat een hengst iets heel anders is dan een ruin. Een hengst kan eigenlijk alleen door geoefende ruiters bereden worden. De teelbal van Becardi kan wel weggenomen worden maar dit is een operatie die ongeveer 700 euro kost.

Daar is Marijke van Buren het niet mee eens. Op internet heeft zij een adresje gevonden waar men het voor 198 euro doet. De deskundige gelooft hier niets van en de zuinigheid van Marijke doet enigszins vreemd aan gezien wat zij eerder beweerde toen de Rijdende Rechter haar vroeg waarom zij een paard van 2800 euro voor 1800 euro op Marktplaats zet.

Marijke van Buren: "Ik heb een scheiding achter de rug, dus... daar heb ik wat leuks aan overgehouden."
Rijdende Rechter: "Laat uw ex dat maar niet horen."
(gelach)
Marijke van Buren: "O dat mag hij horen hoor."
Rijdende Rechter: "Okay..."

Dan is daar het punt wie van beide dames liegt. Annemieke Arends heeft een sterke troef in handen. Zij stuurde een email naar Marijke waarin zij een fout maakt die door Marijke zelf zodanig gecorrigeerd wordt dat hieruit blijkt dat zij de aanbetaling van 400 euro wel degelijk heeft ontvangen.

Rijdende Rechter: "Ja, want Annemieke vroeg: Mag ik de resterende 815 euro in tweeën betalen? Maar zij had niet goed gerekend en toen mailde u (Marijke) terug: Hallo het is trouwens 915 euro. En dat zou betekenen 1315 euro min 915 is 400 euro en dat is precies het bedrag wat zij zegt dat zij contant betaald heeft!"
Marijke: "Neen, zij heeft niet contant betaald."
Rijdende Rechter: "U schrijft het zelf."
Marijke: "Ze heeft echt niet betaald."
Rijdende Rechter: "Maar waarom schrijft u het dan?"
Marijke: "Nou ik heb mijn emails niet meer, mijn computer is gecrashed dus ik heb die allemaal niet meer."
Rijdende Rechter: "Ik wel."

Een plot die in een detective-roman niet zou misstaan. Tijd om visueel door deze aflevering heen te browsen. Daarna volgt de uitspraak van Meester Frank Visser.

Dinsdag 18 november 2008		De Rijdende Rechter
Met Meester Frank Visser	Twee zaken in een: Is Becardi een klophengst? Is er wel of niet 400 euro aanbetaald?	Beeldmateriaal kan op sommige plaatsen voor sommige mensen schokkend zijn!
Presentatrice Jetske van den Elsen lijkt speciaal gefascineerd door het onderwerp van vandaag	Aan zijn apparaat kan men niet zien of het om een hengst, een ruin of een klophengst gaat	Marijke van Buren heeft alle vertrouwen in een goede afloop. Zij heeft de aanbetaling van 400 euro nooit ontvangen
Verweerster Annemieke Arends beweert de 400 euro wel degelijk te hebben betaald en wil voor haar geld een ruin	Op naar de Faculteit der Diergeneeskunde van de Universiteit van Utrecht	De dame die met paard Becardi in de weer gaat weet van aanpakken
Het echte werk gaat beginnen, we trekken er eens een lekker lange plastic handschoen voor aan	Commentaar Mr. Frank Visser: "En het is niet pijnlijk voor hem?"	"Neen, ik begin niet gelijk op zijn anus te duiken"
Het graaien in de darmen van Becardi leidt tot resultaat: "Ik heb hier de testikel gevonden, even rechts van de blaas"	Op de echo is te zien dat de testikel werkt: "Het werkt naar behoren dat hij zich als man kan gedragen. Alleen is de vruchtbaarheid duidelijk minder"	Commentaar Mr. Frank Visser: "Een jongetje!"
Het publiek was ook anders dan anders in deze aflevering	Jos Ensink, specialist paardenchirurgie: "Omgaan met een hengst is werk voor professionals. Zij zou veel beter afzijn met een ruin"	De deskundige tussen eiseres en verweerster
De uitspraak van Meester Frank Visser is in beide opzichten in het voordeel van Annemieke	Annemieke balt haar vuisten en heft de handen. Gerechtigheid!	Marijke van Buren kan haar nederlaag moeilijk verkroppen en laat het er niet bij zitten. "Ik neem een advocaat in de arm"

Het vonnis door Meester Frank Visser

Marijke heeft een ruin verkocht en door in plaats daarvan een klophengst te leveren heeft ze niet voldaan aan haar verplichtingen als verkoper en dat Marijke niet wist dat het om een klophengst ging doet wat dat betreft juridisch niet terzake want daarvoor had zij moeten instaan.

Annemiek mag niet worden verweten dat ze dat niet tijdig heeft laten onderzoeken want een dergelijk specifiek onderzoek is immers niet gebruikelijk en wordt alleen ingesteld als daartoe een concrete aanleiding bestaat. Annemiek heeft onder deze omstandigheden recht op een redelijke koopprijsvermindering nu zij aanmerkelijke kosten moet maken om de pony alsnog te laten castreren.

Ik zal de koopprijs van de pony met toebehoren naar redelijkheid en billijkheid verminderen tot een bedrag groot 700 euro. Via de bank is al 600 euro betaald dus staat er nog 100 open maar ik acht voldoende aannemelijk geworden dat ook die 400 euro inderdaad contant zijn betaald (Annemieke steekt blij haar handen in de hoogte) en dat leid ik af uit een door Marijke zelf verstuurde email. Dat betekent per saldo dat Annemiek 300 euro teveel heeft betaald en die moet Marijke terugbetalen. Dat is mijn beslissing in de zaak en daarmee zult u het moeten doen. Dank u wel.

De nabespreking met Jetske van den Elsen

Jetske: "Nou, dat is nogal wat..."
Marijke: "Zeker, ik laat het hier ook niet bij zitten. Ik neem een advocaat in de arm."
Jetske: "De uitspraak is geweest nu, he?"
Marijke: "Dat weet ik, maar ik laat het hier niet bij."
Jetske: "U blijft voet bij stuk houden..."
Marijke: "Ja."
Jetske: "Annemiek, een grote glimlach..."
Annemiek: "Ja, alleen al mijn gelijk... is gewoon... pffff... hehe... ik ben geen leugenaar."

De gehele aflevering is hier te bekijken.

Posted by CasaSpider at 12:02 PM | Permalink | Comments (16)

Aangezien ik zelf niet zo thuis ben in de Video Gaming Scene hier wat frases uit de Wikipedia beschrijving over Sonic:

Sonic the Hedgehog is een fictief egeltje met felblauwe stekels en rode loopschoenen aan. Sonic werd ontworpen als de opvolger van Alex Kidd, als mascotte van Sega en als antwoord op Mario van Nintendo. Sonic belichaamt de wind. Hij leeft zijn leven zoals hij dat wil. Sonic haat onderdrukking en verdedigt derhalve altijd de vrijheid van zichzelf en anderen. Hoewel hij meestal een kalme persoonlijkheid heeft, heeft hij maar weinig geduld voor dingen die volgens hem te langzaam gaan.

Sonic kan niet zwemmen. Als hij in diep water terecht komt zinkt hij als een steen. Wel kan hij, indien hij genoeg snelheid opbouwt, over het wateroppervlak rennen. In de meeste media uit de franchise probeert Sonic dan ook water zoveel mogelijk te mijden.

Tot zover Wikipedia. Sinds een paar dagen is Diana (2) ongelofelijk verliefd op deze Sonic. Bij het horen van zijn naam begint ze te stralen, hardop te lachen en soms zelfs te grommen. Vragen als "Wie is er liever, papa of Sonic?" zijn tegenwoordig retorisch. We misbruiken Sonic ook om Diana haar broccoli snel te laten opeten: "Sonic houdt van meisjes die broccoli eten" en de broccoli is al in haar mondje verdwenen.

Haar grootste wens is samen met Sonic op een foto te staan en vandaag is het zover. Bij het zien van de uitgeprinte versie danste ze blij door de kamer, onderwijl Sonic, Sonic roepend. Wij kijken de zaak even aan. Liever Sonic over de vloer dan de brommerjeugd die straks op onze kleine prinses aast.

Posted by CasaSpider at 9:41 AM | Permalink | Comments (5)

Afgelopen zondag ben ik in mijn eentje op pad, dat gebeurt niet zo vaak. Het doel is Speeltuin Geenhoven in Valkenswaard. In Speeltuin Geenhoven vierde CasaSpider vele jaren voordat mensen van het bestaan van Wikipedia wisten triomfen bij tafeltennisvereniging TTV Geenhoven. Daar gaat het nu niet over, maar dat Speeltuin Geenhoven met mijn roots van doen heeft zeker wel.

Op 22 september 2006 schrijft Ine van den Dungen (meisjesnaam, tegenwoordig Schutjes) een mail gericht aan alle klasgenoten van de Sint Janschool, zesde klas 1971. In haar mail stelt Ine voor om over drie jaar een reünie te organiseren. Nog in diezelfde maand ontvangt zij veel reacties. Oud-klasgenoten die het een leuk idee vinden en zelfs complete levensloop-verhalen.

Men is database administrator of men is het niet. Al snel zie ik dat het versturen van emails aan steeds langer wordende mailing-lists een crime is. Daarom bouw ik een speciale weblog voor de aanstaande reünie: Reünie Sint Janschool Valkenswaard 1971. Op de website loopt het niet storm maar het belangrijkste is dat verhalen, mails en foto's op een centrale plaats staan.

Inmiddels heeft Ine ondersteuning gekregen van Roel van den Boom en Cynthia Pietersen. De eerst nog vrij vage reünie begint steeds vastere vormen aan te nemen. Na wat heen en weer gemail over mogelijke datums wordt zondag 16 november 2008 definitief geprikt. De locatie is Speeltuin Geenhoven.

Op de betreffende zondagmiddag, PSV is zojuist met 4-1 ten onder gegaan in de Amsterdam Arena, wandel ik het gebouwtje in de speeltuin binnen. De ontvangst is hartelijk en meteen moet er geraden worden. Wie ben ik en wie is de ander? Het valt nog niet mee, hoewel sommige mensen nooit lijken te veranderen. Neem bijvoorbeeld Marion Lievens of Gerard van Nimwegen. Zelf was ik vroeger erg mager, dat ben ik nog steeds maar het Italiaanse design doet mijn overhemd zodanig bollen dat men mij dikker acht. Een puntje van aandacht.

Het is een beetje vreemd maar de gesprekken met deze en gene zijn zeer vertrouwd. Het is verwonderlijk dat het delen van een aantal jaren in de prille jeugd kennelijk zoveel teweeg kan brengen, ook al is die jeugd niet minder dan 37 jaar geleden. De hele middag verloopt in een uitgelaten sfeer, een nadeel is dat velen het aantal alcoholische consumpties goed in de gaten moeten houden. Wellicht kunnen we de volgende reünie op Curacao organiseren.

Ik voer een aantal leuke en interessante gesprekken waarbij twee zaken speciale vermelding verdienen. Bij de reünie zijn twee onderwijzers van toen aanwezig, meester Tinus Schijven (D'n Big) en juffrouw Riek Dusseljé. Erg leuk dat zij erbij zijn.

Juffrouw Dusseljé vertelt openhartig over haar illegale kind dat in 1972 of 1973 ter wereld komt. De toenmalige pastoor van de Sint Janskerk, pastoor van Rooijen heeft van alles in het werk gesteld om haar bij de Sint Janschool te laten ontslaan.

Riek is tot aan Monseigneur Bluyssen van het Bisdom 's-Hertogenbosch geweest om haar beslissing te verdedigen en is een van de eerste BOM-moeders. We hebben het niet meer gehad over de roddel dat de vader van het kind het toenmalige hoofd van de Sint Janschool was, de rossige meester Van Gerven. "Als het een rooie was geweest was die van hem", een mooie voorloper van de reclame met clown Bassie.

Er waren twee dingen die speciaal genoemd moeten worden. Het tweede ding is de organisatie, immers zonder organisatie gebeurt er niets. Daarom speciale aandacht voor Roel van den Boom, Cynthia Pietersen (een van de meisjes waar ik vroeger verliefd op was) en zeker Ine van den Dungen. Kort samengevat een geweldig team met een perfecte taakverdeling.

Zelfs bij het afscheid nemen ben ik verrast over de intensiteit waarmee dit gepaard gaat. Hallo, we hebben het hier over contacten van 37 jaar geleden. Uit de reacties daags na de reünie blijkt dat meer mensen dit gevoel hebben. Afijn, als aandenken hebben we gelukkig de foto's nog. Ze staan in het album Reunie Sint Janschool Valkenswaard 1971, voorlopig 23 stuks maar hopelijk sturen andere deelnemers hun foto's ook in.

CasaSpider heeft zondag genoten en een stukje Wikipedia meegemaakt. Het smaakt naar een vervolg!

Posted by CasaSpider at 9:01 PM | Permalink | Comments (5)

Zaterdagochtend, 07:25 AM... De wekkerfunctie van mijn telefoon begint te piepen. Ik druk op Stop, sta op en loop naar de kamer van Luchiano (11).

"Wakker worden, je moet voetballen!"
- "Ik wil niet voetballen, ik wil niet..."
"Je moet voetballen, opstaan!"

Buiten is het nog donker, men kan beter in de Eredivisie spelen. Die beginnen tenminste om half drie 's middags. Beneden maak ik een mok thee en twee boterhammen met chocopasta klaar voor De Nieuwe Afellay (DNA). Om iets voor achten zitten we in de auto op weg naar Sportpark de Vijf Eiken aan de Sportparkweg 4 te Rijen. De tegenstander van vandaag is Beek Vooruit (website) uit Prinsenbeek.

In de kantine zijn de meeste voetballers van Rijen D4 reeds aanwezig, ze spelen tafelvoetbal. Om half negen vertrekken we naar Veld C, tevens het trainingsveld van deze jongens. Het is dus een echte thuiswedstrijd.

Beek Vooruit komt als eerste het veld op, gehuld in oranje shirts. De voetballers zijn gemiddeld 50 centimeter groter dan de Rijenaren, geen wonder dat ze de thuiswedstrijd met 10-2 hebben gewonnen. Zitten er soms groeihormonen in de landbouwgrond van Prinsenbeek?

Luchiano begint op de reservebank, nou ja bank. Hij is vallende blaadjes aan het vangen met de andere reserves. Ze hebben meer plezier dan de spelers van Rijen D4 op het veld. Het duurt nog tamelijk lang voordat de eerste goal (eigen doelpunt van Hassan) in het net ligt, maar Beek Vooruit is duidelijk sterker.

Met name de kleine, technische voetballers zoals Sylke hebben het moeilijk tegen de fysieke overmacht. De Turkse spelers Ömer, Furkan en Alperen houden zich redelijk staande. Zij zijn ook tamelijk fors voor hun leeftijd.

Na de rust mag Luchiano het veld in. Hij loopt zich de benen onder het lijf vandaan maar is meestal niet daar waar de bal is. Ach, het is pas zijn tweede wedstrijd. Met zijn snelheid troeft hij zowaar de beste speler van Beek Vooruit een keer af, tenminste in het duel valt Luchiano en krijgt een vrije trap mee.

De einduitslag is 0-8 na een 0-4 ruststand. Het laconieke commentaar van Luchiano: "Ach, 0-8 is beter dan 1-10". Waarbij hij dus gemakshalve vergeet dat het destijds 2-10 was. Toch is hij tevreden en kijkt al uit naar de volgende wedstrijd. Een teamgenoot is gestopt met voetballen en daardoor mag Luchiano vanaf nu voor vast meedoen.

Om kwart voor elf zijn we thuis. Diana (2) is sinds vrijdagavond onafscheidelijk van haar nieuwe roze pony. Ik maak vier lekkere boterhammen met gesmolten kaas voor mezelf klaar in de koekenpan. Immers, van sporten krijgt men honger.

Posted by CasaSpider at 12:50 PM | Permalink | Comments (9)