Vandaag zat ik een uur bij de MCB bank om een cheque in te wisselen. De Nederlanders onder jullie zullen denken: een cheque, wat is dat? Nou dat is een papiertje waar je opschrijft welk bedrag je aan iemand betaald en waar deze persoon vervolgens mee naar de bank moet om het geld te innen. Zeg maar een hele omslachtige manier om iemand te betalen dus. Hier op Curacao doen we dingen graag omslachtig en zijn we dus hét chequeland bij uitstek. Dat het een onveilig en zwaar verouderd systeem is lijkt niemand wat te interesseren.

Anyway, dat bank bezoek moet ik nu eens een keer over schrijven, wat een doolhof en ellende is het binnen in zo’n bankgebouw altijd. Ik ging naar de dichtsbijzijnde MCB bank aan de Jan Noorduynweg. De ellende begint al aan de buitenkant want er zijn vier deuren waarvan er maar twee open kunnen maar er staat natuurlijk nergens op welke dat zijn. Je trekt dus altijd eerst aan de verkeerde deur.

Na uiteindelijk de juiste deur gevonden te hebben liet een bewaker me middels een knopje op de muur binnen. De tweede deur zwaaide pas open nadat de eerste was gesloten en er wederom een knopje was ingedrukt. Vervolgens kom je binnen en zie je op iedere muur een nummer branden, allemaal verschillende nummers om precies te zijn! Dan begint de zoektocht naar het juiste loketnummer voor jouw handeling om vervolgens het juiste nummer aan de muur te ontmaskeren wat bij het loket hoort én de daarbij behorende nummerautomaat op te sporen. Dat er geen nummer meer uitsteekt blijkt eenvoudig op te lossen te zijn door het apparaat open te maken (op aanwijzing van de eerder genoemde bewaker) en gewoon een nummertje van de rol te trekken.

Goed, je weet dus bij welk loket je moet zijn, hebt een nummer en ook ontdekt welk nummer op de muur bij het loket hoort, het grote wachten kan beginnen! Ik verbaasde me tijdens het wachten over de verschillende loketten en nummer systemen. Ook over het feit dat het loket voor 60 plussers veel sneller ging dan de vier waarvan ik er een moest hebben, zou er een reden zijn dat ze de 60 plussers sneller weer uit het filiaal willen hebben vroeg ik me af? Bij de advieskantoortjes liepen twee mensen met een nummertje wat overeen kwam met het nummer aan de muur te zoeken naar een medewerker die ergens achter de verkeerde balie bleek te zitten en gebaarde dat ze zo zou komen. Dat zo duurde zeker een kwartier en de klanten wachtten het gelaten af.

Ik weet niet of het aan mij ligt maar naar mate het nummer aan de muur steeds dichterbij het nummer in mijn hand komt begint mijn hart steeds sneller te kloppen. Misschien komt het omdat ik er zelden kom maar de spanning wordt op deze manier door het lange wachten langzaam opgebouwd en ik voel me steeds minder op mijn gemak. Ik begin me dan ook af te vragen wie mij zal helpen. De stevige dame met ongeinteresseerde was het maar weekend blik, de dame met de overduidelijke push-up bh en te kleine blousje voor haar leeftijd aan, de chagerijnig kijkende zeer zakelijk aangekleede mevrouw of het jonge meisje wat erg haar best lijkt te doen maar wat ongeduldig voor zich uitkijkt omdat de klant een formulier moet invullen en niet opschiet?

Nummer 25 verschijnt op de muur, een grote rode lamp gaat branden naast het loket waar ik geholpen zal gaan worden. Het is de ongeinteresseerde dame met de was het maar weekend blik. Vriendelijkheid: 0, behulpzaamheid: 0, uitstraling: -10. Ze pakt zonder iets te zeggen mijn cheque uit het bakje en door het kogelvrije glas met praatgat waar je zo een pistool doorheen duwt (wat heeft dat glas dan voor zin vroeg ik me nog af) probeer ik haar duidelijk te maken wat de bedoeling is. Helaas was ik telefonisch verkeerd geinformeerd en kon de handeling die ik wilde verrichten niet doorgaan. De erbij gehaalde manager weet me binnensmonds te vertellen dat ze nog een formulier extra nodig hebben voordat de cheque uitbetaald kan worden. Na drie keer wat zegt u gezegd te hebben begrijp ik ongeveer wat ze bedoeld. Ik heb misschien niet meer het beste gehoor na 10 jaar discotheekbezoek maar het dikke glas en binnensmondse gebrabbel hielp ook niet echt. Weg uit deze hel denk ik en enigzins teleurgesteld en ontmoedigd verlaat ik het strijdtoneel. De bewaker weet deze keer meteen de juiste knopjes in te drukken en zonder dat de deur me tegenhoudt sta ik weer op straat. Gelukkig schijnt de zon nog en na een diepe zucht en “zie je wel” in gedachten rij ik relaxed weer naar huis toe. Na een weekend moed in drinken ga ik het volgende week nog maar eens proberen!

Leuk detail is dat ik vanmiddag een afspraak heb bij deze zelfde bank om over document automatisering en proces verbetering te praten, zal ik er wat van zeggen? hmm misschien toch beter maar niet…